Monday, June 1அரியவை அறிந்திட, தெரிந்தவை தெளிந்திட

பிரபாகரன் என்னும் ஆளுமை உருவான விதம்

பிரபாகரனின் மரணம், அவரது வாழ்வைக் காட்டிலும் அதிகம் செய்தி சுமந்தது. முப்பத்தி மூன்றாண்டு கால ஆயுதப்போ ராட்டம் நிகழ்த்திய ஒரு போரா ளி, ஒட்டுமொத்த ஈழத் தமிழர் களுக்கும் காவல் அரண்போ ல் நின்ற ஒரு மனிதன், அவர்க ளது தனி ஈழக் கனவுக்கு இறு தி நம்பிக்கையாக இருந்த தலை வன் – இப்போது இல்லை.

ஆயிரக்கணக்கான, முகமறியாத போராளிகளின் மரணத்தை ‘மா வீரர் மரணம்’ என்று அங்கீகரித்து கௌரவித்தவர் இப்படி அநாதை யாக சிங்கள ராணுவத்தால் எரித்துக் கடலில் கரைக்கப்ப ட்டுவிட்டாரே என்று ஈழத் தமிழர் உலகமே கண்ணீர் சிந் தியது. அவரது இறப்பு புலிகள் தரப்பிலேயே உறுதிப்படுத்தப் பட்ட பிறகும் அவர் இறக்கவி ல்லை என்று சொல்லிக் கொ ண்டிருக்கச் சிலர் இருந்தார் கள்.

எப்படி இந்த மனிதர் இத்தனை லட்சம் பேரை பாதித்தார்? ஒரு தீவி ரவாதியாகவும் சமூக விரோதியாகவும் கொலைகளில் மட்டுமே நாட்டம் கொண்டிருந்தவராகவும் இருந்தால், அவரது மரணம் இப்படியா அதிர்ச்சி அலைகளை எழுப்பியிருக்கும்? இப்படியா தமிழி னத்தைக் கதறவைத்திருக்கும்? பிரபாகரன் என்னும் ஆளுமையை, அது உருவான விதத்தை, அதன் தாக்கத்தை, விளைவுகளைச் சற் றும் நடுநிலை பிசகாமல் அலசி ஆராய்கிறது இந்நூல். ஈழப் போராட் டத்தின் இறுதித் தோல்விகளுக்கான காரணங்களை, பிரபாகரன் என்னும் தனி மனிதரின் ஆளுமையை முன்வைத்துக் கண்டறியும் முயற்சி இது.

ஈழ யுத்தம் அதன் இறுதிக் கட் டத்தில் இருந்த சமயம் எழுதப் பட்டுக் கொண்டிருந்த இந்நூ லின் சில அத்தியாயங்கள், குமுதம் வார இதழில் தொட ராக (s/o வல்வெட்டித்துறை திருவேங்கிடம் வேலுப்பிள் ளை என்னும் தலைப்பில்) வெளிவந்தன என்பது ஒரு தக வலுக்காக.

ஆனால் “பிரபாகரன்: வாழ்வும் மரணமும்’’ என்று துணிந்து புத்த கம் எழுதி இருப்பவர் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த ஊடகவியலாளர் பா. ராகவன்.

பிரபாகரன் இறந்து விட்டார் என்று இலங்கை அரசு பிரகடனப் படுத்தியதை தொடர்ந்து அசுர வேகத்தில் புத்தகத்தை வெளியிட்டு இருக்கின்றார்.

இவர் குமுதம், ரிப்போர்ட்டர் ஆகியவற்றில் வே. பிரபாகரன் குறித்து எழுதிக் கொண்டிருந்த தொடர்கள் இந்நூலின் ஆக்கத்துக்கு பேரு தவி செய்து இருக்கின்றன.

இப்புத்தகம் கடைகளுக்கு வந் து சில நாட்களிலேயே வசூலி ல் சாதனை படைத்து இருக்கி ன்றது.

எம். ஜி. ஆர் பிரபாகரனுக்கு செய்த உதவிகள், ராஜிவ் காந் தி படுகொலை, மாத்தையாவு க்கு பிரபாகரன் வைத்த சோ தனை என்று ஏராளமான விறு விறுப்பு சம்பவங்களை இந் நூல் கொண்டு உள்ளது.

இந்நூல் கண்டிப்பாக பிரபாகரனுக்கு ஆதரவானதுதான். ஆனால் பிரபாகரன் தரப்பு நியாயங்களையும் கூறுகின்ற அதே நேரம் பிர பாகரன் விட்ட தவறுகளையும் சுட்டுக் காட்டுகின்றது.

இந்நூலில் எல்லோரையும் வாசிக்கத் தூண்டுகின்ற விடயமாக பிரபாகரனின் காதல் உள்ளது.

இதை முரட்டுக் காதல் என்று வர்ணித்து உள்ளார் ஆசிரியர்.

நூலில் இருந்து சம்பந்தப்பட்ட அத்தியாயங்களை வாசகர்களின் பார் வைக்கு தருகின்றோம்.

– ஆயிரத்தித் தொள்ளாயிரத்தி எண்பத்தி மூன்று என்பது ஈழத் தமிழர் களைப் பொறுத்த வரை தேவதைகளாலும் சாத் தான்களாலும் ஒரு மித்து சபிக்கப்பட்ட ஆண்டாக இருந்தது. எத்தனை அவல ங்கள்! திரும்பிய பக்கமெல்லாம் கொ லைகள், கொள்ளைகள், கலவரம்.

ஒதுங்க ஓர் இடமில்லாமல் மக்கள் ஊர் ஊராக ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். வாழ்விடங்கள் இல்லாமல் போ யின. பிள்ளைகளின் படிப்பு போனது. தொழில் போனது. உறவுகள், தொடர்புகள், சொத்து சுக ங்கள், மேலான நிம்மதி அனைத்தும் இல்லாமல் போன வருடம் அது.

தறிகெட்டு நிகழ்த்தப்பட்ட தாக்குதல் இல்லை அது. உட்கார்ந்து யோசித்து திட்டமிட்டுச் செய்யப்பட்ட கலவரம். பீடாதிபதி ஜெய வர்த் தனா ஆசீர்வாதமளித்திருந்தார். அவர் அதிபர். கண்ணசைத்தால் போ தும். கலவரதாரிகள் சிலிர்த்துக்கொண்டு எழுந்து விடுவார்கள்.

ஒரு கையில் வாக்காளர் பட்டியல். மறுகையில் ஆயுதம். வீடு வீடாக த் தேடிச் சென்று கொல்வது ஒரு சுகம். இழுத்துப் போட்டு எரிப்பது ஒரு சுகம். குழந்தைகள் கதறுகின்றனவா? தூக்கிப் போட்டு கீழே விழும்போது சுட்டுத்தள்ளு. பார்க்கும் மக்கள் வாயடைத்து நிற் பார்கள்.

கொத்தாகச் சுட்டுத்தள்ள அதுவே தருணம். வீணாக்காதே. ஓடுகி றார்களா? பிடித்து நிறுத்திக் கத்தியைச் சொருகு. கடைகளுக்குள் புகுந்துகொண்டு ஷட்டரை இறக்கிவிடுகிறார்களா? விட்டுவிடு.

அவர்களுக்கு உள்ளேயே ஜீவ சமாதியளித்துவிடலாம். ஒரு கடை க்கு ஒரு கேன் பெட்ரோல் போதும். நீ புகைக்காதவனாயினும் பரவா யில்லை. பாக்கெட்டில் எப்போதும் தீப்பெட்டி இருக்கட்டும்.

இதெல்லாம் காவியத்துக்குப் பாயிரம் போல. மேல் பேச்சுக்கு `விடு தலைப் புலிகளைத் தேடுகிறோம்’ என்று சொல்வார்கள். ஏய், பார்த் தாயா? இங்கே புலிகள் இருக்கிறார்களா? மரியாதையாகச் சொல்லி விடு.

பிரபாகரன் இங்கேதான் பதுங்கியிருக்கிறார் என்று கேள்விப்பட் டோம். எங்கே? ஊர் ஊராக ராணுவ டிரக்குகள் போகும். இறங்கி, எதிர்ப்படுபவர்களைப் பிடித்து விசாரிப்பார்கள். அடித்துத் துவைத் துத் தூக்கிப் போடுவார்கள்.

அப்படித்தான் ஜூலை 15-ம் தேதி மீசாலை கிராமத்துக்கு ராணுவம் போனது. இரண்டு ஜீப்புகள், ஒரு மினி பஸ், பின் தொடரும் ஒரு பெரிய ராணுவ டிரக். நிறைய வீரர்கள்.

அனைவரிடமும் ஆயுதங்கள். சுற்றி வளைத்து நின்றவர்கள் மத்தி யில் நான்கு விடுதலைப் புலிகள் மாட்டிக்கொண்டார்கள். அதுவும் பதுங்க வழியில்லாத வெட்ட வெளிப் பிரதேசம்.

சரி, தாக்கத் தொடங்கலாம் என்று முடிவு செய்து கண்ணை மூடிக் கொண்டு சுட ஆரம்பித்தார்கள். உக்கிரமான சண்டை. வீரம் செறிந்த சண்டை. நான்கு பேருக்கும் நூறு பேருக்கும் இடையிலான சண்டை.

ஆனால் பதுங்கியிருந்து தாக்குவதற்கும் வெட்டவெளியில் நின்று பதிலடி தருவதற்கும் வித்தியாசங்கள் உண்டு. எதிரியின் குறி சரி யாக அமையும் வரை மட்டுமே உயிர் பிழைத்திருக்க முடியும்.

பல நிமிடங்கள் நீடித்த அந்த யுத்தம் இரண்டு விஷயங்களைத் தெளி வாக்கியது. இலங்கை வீரர்களுக்குக் குறி பார்த்துச் சுடத் தெரியாது என்பது ஒன்று. வெட்டவெளியில் சுற்றி வளைக்கப்பட்டு சிக்கிக் கொண்டாலும் விடுதலைப் புலிகளுக்குத் தப்பிக்கத் தெரியும் என் பது இரண்டாவது.

இரண்டு பேர் அன்றைக்குத் தப்பித்தார்கள். இரண்டு பேர் இறந்தார் கள். அதுவும் சிங்கள வீரர்களால் கொல்லப்பட்டு அவர்கள் உயிர் துறக்கவில்லை. குண்டடி பட்டிருந்தது. ஓட முடியாது என்று தெரி ந்து, எதிரியிடம் நான் மாட்டிக்கொள்ளக்கூடாது, என்னைச் சுட்டு விடு என்று கேட்டு சக போராளியால் சுடப்பட்டு இறந்து போனார் கள். சுட்டவர்களின் முகமெங்கும் கண்ணீர். சுடப்பட்டவர்களின் முகங்களில் புன்னகை.

சீலன், ஆனந்த் என்கிற அந்த இரு போராளிகளுள் சீலன் பிரபாகர னுக்கு மிக நெருக்கமான தோழன். பின்னாளில் தனக்குத் திருமண மாகி, முதல் குழந்தை பிறந்தபோது அந்தச் சீலனின் இயற்பெயரான சார்லஸ் ஆண்டனி என்பதையே அதற்கு வைக்குமளவுக்கு நெரு க்கமான தோழன்.

எனவே பிரபாகரன் துடித்து எழுந்தார். விட்டுவிடுவதற்கில்லை. சீலன், ஆனந்தின் உயிர் இயற்கையில் கரைவதற்குள்ளாக ஒரு பதி லளித்தாக வேண்டும். செல்லக் கிளி என்று கூப்பிட்டார். கிளி பறந்து வந்தது. கூடவே அவரது படைப்பிரிவினர்.

மறுபுறம் புலனாய்வுப் பிரிவினர் தட்டி எழுப்பப்பட்டு, யாழ்ப்பாண ம் முழுதும் இரவு நேரங்களில் ராணுவ வாகனங்கள் ரோந்து போகும் பாதைகள் பற்றிய விவ ரம் உடனே, உடனே வேண்டு மென்று உத்த ரவிடப்பட்டது.

பரபரவென்று திட்டம் தீட்டப்பட்டது.

திருநெல்வேலியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். யாழ்ப்பாணத்துத் திரு நெல்வேலி. ராணுவக் கவச வாகனங்கள் இரவுப் பொழுதில் அணி வகுத்துப் போகும் பாதை. வைத்துவிடலாம் என்று முடிவு செய்தார் கள். புறப்பட உத்தரவு கேட்டார் செல்லக்கிளி.

இரு, நானும் வருகிறேன் என்றார் பிரபாகரன். கோபம் குறையவில் லை. சற்றும் அணையாத தீ. உள்ளுக்குள் கனன்ற பெருநெருப்பு. புறப்பட்டார். பிரபாகரன், செல்லக்கிளி, விக்டர், சந்தோஷம், புலேந்திரன், கிட்டு. பதினான்கு பேர் கொண்ட குழுவில் ஆறு கமா ண்டர்கள். பிரபாகரனே களமிறங்கினாலும் இந்தத் திட்டத்துக்கு செல்லக்கிளிதான் கமாண்டர் என்று முடிவு செய்யப்பட்டது.

இருள் மூடிய வானம். செல்லக் கிளி பலாலியாழ்ப்பாணம் சாலை ப் போக்குவரத்தைக் கட்டுப்படு த்தியிருந்தார். பொது மக்களிடம் சாங் கோபாங்கமாக விஷயம் சொல்லப்பட்டிருந்தது. யாரும் வெளியே வரவேண்டாம். கடைக ளைத் திறக்கவேண்டாம். வாகன ங்களை வெளியே எடுக்க வேண் டாம். இன்றொருநாள் வீட்டில் நிம் மதியாகத் தூங்குங்கள். இனி தூங் க அவகாசம் கிடைக்குமா என்று சொல்ல முடியாது.

சாலையில் கண்ணிவெடிகள் பொருத்தப் பட்டன. எல்லாம் சரியாக இருக்கிறதா என்று செல்லக்கிளி ஒருதரம் போய்ப் பார்த்தார். பதினா ன்கு பேரும் நிலையெடுத்து சாலையின் இரு புறமும் அணி வகுத்துப் பதுங்கி நின்றார்கள். பிரபாகரன் காத்திருந்தார்.

மாதகல் என்னும் இடத்தில் ராணுவ முகாம் ஒன்று உண்டு. அங்கி ருந்துதான் புறப்படுவார்கள். புறப்பட்டார்கள். முன்னால் ஒரு ஜீப். பின்னால் ஒரு கவச வாகனம். மொத்தம் பதினைந்து வீரர்கள். வருகிறார்கள் என்றார் செல்லக்கிளி. அலர்ட் ஆனார்கள். ஜீப் நெரு ங்கியது. கண்ணிவெடி பொருத்தப்பட்ட இடத்தை அது தொட்டபோது பிரபாகரன் விசையை அழுத்தினார். வெடித்தது. வெடித்தார்கள்.

அதுதான் ஜெயவர்த்தனாவை அதிரச் செய்தது. எண்பத்தி மூன்றாம் வருடம் ஜனவரியிலேயே ஆரம்பித்த அரசாங்கக் கலவரத் திருவிழா தன் அடுத்த பரிமாணத்தை எட்டுவதற்கும் அதுவே காரணமாயிற்று. அன்றைக்கு ராணுவ டிரக்கில் சென்றுகொண்டிருந்த அத்தனை பேரும் இல்லாமல் போனார்கள்.

விவரிக்க முடியாத கொடூரங்கள். எங்கும் மரண ஓலம், காணு மிடமெல்லாம் ரத்தம். யாழ்ப்பா ணம் ஒரு மாபெரும் திறந்த வெளி மயானமாகிக் கொண்டி ருந்தது. அவலம் ஒரு பக்கம். சீற்றம் ஒரு பக்கம். பிரபாகரன் விடாமல் பதில் தாக்குதல்க ளை நடத்திக் கொண்டிருந்த சமயம் அது.

மக்களின் முழு ஆதரவும் புலி களின் பக்கம் இருந்தது. இைள ஞர் களும் பெண்களும் கூட்டம் கூட்டமாக விடுதலைப் புலிகள் இய க்கத்தை நோக்கிப் படையெடுத்து வந்து சேரத் தொடங்கிய தருணம் அது. ஒரு மாறுதலுக்கு அந்தச் சமயம் நான்கு பெண்கள் ஒரு உண் ணாவிரதப் போராட்டத்தை ஆரம்பித்தார்கள். கல்லூரி மாணவிகள். பல்கலைக் கழகத்தில் தமிழ் மாணவர்களுக்கு அநியாயம் நடந்து கொண்டிருந்த சமயம் அது. யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக் கழகத்திலி ருந்த கடைசித் தமிழ் மாணவர் வரை நீக்கிவிட்டு, முற்றிலும் சிங் கள மயமாக்க அரசு மேற்கொண்ட முயற்சி.

எனவே `நாம் உண்ணாவிரதம் இருப்போம்’ என்று அறிவித்துவிட்டு உட்கார்ந்த அந்த மாணவிகள் நான்கு பேரும் ஒப்புக்குச் சொல்ல வில்லை. உண்மையிலேயே சாகும் வரை உண்ணாவிரதத் திட்டம் அவர்களிடம் இருந்தது. யார் சொல்லியும் கேட்கவில்லை.

விஷயம், பிரபாகரனுக்குப் போனது. நான்கு பெண்கள். யார் அவர் கள்? விவரம் திரட்டப்பட்டது. எதற்கு உயிர் விட வேண்டும்? இந்த மன உறுதியை இவர்கள் வேறு உருப்படியான விதங்களில் வெளிப் படுத்தலாம் அல்லவா? ம்ஹும். வேண்டாம். அவர்கள் உண்ணா விரதம் இருந்து செத்துப் போக அனுமதிக்காதீர் கள். தூக்கி வந்து விடுங்கள் என்று சொன்னார்.

ஒரு ஜீப். நான்கு போராளிகள். மின்னல் வேகம். அந்த நான்கு பெண்களும் பிரபாகரனின் எதிரே நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். பெ யரென்ன என்று கேட்டார்.

நான்கு பேரும் பேரைச் சொன்னார்கள். அதிலொரு பெயர் மதி வதனி.. மன்னிக்கவேண்டும். நீங்கள் சாக அனுமதிப்பதற்கில்லை என்றார்’ பிரபாகரன்.

நான்கு பெண்களும் ஆளுக்கொரு பக்கம் திரும்பி நின்றிருந்தனர். நான்கு முகங்களிலும் நான்கு கோபங்கள். இதே உண்ணாவிரதம் கூடாது என்று அரசாங்கக் காவல் துறையினர் வந்து இழுத்துச் செல்வார்கள் என்றுதான் அவர்கள் எதிர்பார்த்திருந்தார் கள்.

போகிற வழியில் தர்ணா செ ய்யலாம். லாக்கப்பில் கலா ட்டா செய் யலாம். கோர்ட்டில் கோஷம் போடலாம், சிறைச் சாலையில் மீண்டும் உண் ணாவிரதம் இருக்கலாம், செய்தி வெளியே வரும், விஷயம் பெரிதாகும், மக்கள் திரண்டு ஊர் வலம் போவார்கள், கல்லூரி கால வரையறையற்று மூடப்படும் என்று அடுத்தடுத்த திட்டங்கள் தயார்.

எதிர்பார்க்கவில்லை. இப்படி இழுத்து வந்து வலுக்கட்டாயமாகச் சாப்பிடவைத்து போதனை செய்யும் இந்த மனிதர் யார்? என் பெயர் பிரபாகரன் என்றார் பிரபாகரன். கேள்விப்பட்டிருந்தார்கள். பார்த்ததி ல்லை. இவரா? சே. ஒரு புரட்சி இயக்கத்தின் தலைவர் இத்தனை குள்ளமாக, கட்டை குட்டையாக, மெல்லிய குரலில் பேசிக் கொ ண்டு… பார்த்தால் குண்டு வைக்கக்கூடிய ஆசாமிபோல் தெரிய வில்லையே? குரலில் என்ன ஒரு மிருது!

சுற்றி இருந்தவர்களும் அப் படித்தான் இருந்தார்கள். அன் பான பேச்சு. கனிவான பார் வை. துடிப்பான கண்காணி ப்பு. உயிர் விலைமதிப் பற் றது. வீணாக அதனை இழக் கக்கூடாது. உங்களை நான் தமிழகத்துக்கு அனுப்புகிறே ன். தேசத்துக்கு ஏதாவது செய்ய நினைத்தால் உருப்படி யாகச் செய்யுங்கள். சம்மதமா? சம்மதித்தார்கள். தோணி ஏறினார் கள்.

மதிவதனி, வினோஜா, லலிதா, ஜெயா என்கிற அந்த நான்கு பெண் களும் கோடியக்கரை வரைக்கும் தோணியில் வந்து அங்கிருந்து பஸ் பிடித்துச் சென்னைக்கு வந்து சேர்ந்தபோது, அழைத்துச்சென்று தங்கவைக்கும் பொறுப்பு திருமதி அடேல் பாலசிங்கத்துக்கு வழங்கப் பட்டிருந்தது.

திருவான்மியூர் வீட்டில் நான்கு பெண்களுக்கும் அறை ஒதுக்கப்பட் டது. பாலசிங்கம் தன் மனைவியைத் தனியே கூப்பிட்டுச் சொன்னார். கவ னம். யாழ்ப்பாணத்து ஒழுக்க விதிகள் ரொம்பக் கடுமையானவை. திருமணமாகாத பெண்களை நாம் ஆயுதங்களைப் பாதுகாப்பதுபோ ல் கவனமாகப் பாதுகாக்க வேண்டும்.

ஆண்களுடன் பேசுவது, பழகுவது, அவர்கள் புழங்கும் இடத்தில் சகஜமாக வந்து போவதற்குக் கூட கண், காது, மூக்கு வைத்து விடு வார்கள். தம்பி, உன் பொறுப்பு என்று சொன்னது அவர்களது நிகழ் காலத்துக்கு மட்டுமல்ல. எதிர்காலத்துக்கும் சேர்த்து.

அடேலும் பெண் தான். ஆனால் ஆஸ்திரேலியப் பெண். லண்டனில் வசித்த பெண். காதலித்துத் திருமணம் செய்துகொண்ட பெண். அவர் யாழ்ப்பாணத்து மக்களை அப்போதுதான் படித்துக்கொண்டிருந்தார். விடுதலைப் புலிகளின் முகா மில் முதல் முதலில் அவர் வந்து சேர்ந்தபோதே நிறை ய சங்கடங்களைச் சமாளிக் க வேண்டியிருந்தது. ஒரு வழியாகப் பிரபாகரன் அவ ரை `அன்ரி’ (ஆண்ட்டி) என் று அழைத்து ஆரம்பித்து வைக்க, அதுவே அவரது நிர ந்தர உறவு முறை யாயிற்று.

ஆனால் இந்தப் பெண்கள்?

பிரபாகரன் வந்தார். அனைவருக்கும் அந்த நான்கு பேரையும் அறி முகம் செய்துவைத்தார். இனி இவர்களும் நம்மைச் சேர்ந்தவர்கள். சமையலில், பிற வேலைகளில் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள். ஆயுதம் பழக விரும்பினால் ரொம்ப சந்தோஷம். கற்றுக் கொடுங்கள். இன் னும் சில பெண்கள் விரைவில் வந்து சேர வாய்ப்பு இருக்கிறது. வந் தார்கள். ஒருவர் இருவரல்லர். நிறையவே வந்தார்கள். தமிழகத் தில் பயிற்சி, ஈழத்தில் யுத்தம், வாருங்கள் என்று.

`டெலோ’ கூப்பிட்டு நிறையப் பெண்கள் தோணி ஏறியிருந்தார்கள். கல்லூரிப் பெண்கள். படிப்பை விட்ட, படித்து முடித்த பெண்கள். துரதிருஷ்டவசமாக அவர்க ளைத் தமிழகத்தில் தங்க வைக் கவோ, முறையான பயிற்சிய ளிக்கவோ டெலோ ஏற்பாடு செய்யத் தவறியிருந்த து.

என்ன செய்வது, எங்கே போவ து என்று தெரியாமல் தத்தளித் துக் கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்களுக்குப் பிரபாகரன் ஒரு மூத்த சகோதரன் போல நின்று அழைத்தது, மிகப்பெரிய ஆறுத லாக இருந்தது.

இணையத்தில் இருந்ததை உங்களது இதயத்துடன் இணைக்கிறோம்.
-.-
விதை2விருட்சம் விளம்பரம் செய்ய‍விரும்புவோர்    என்ற மின்ன‍ஞ்சலில் தொடர்பு கொள்ளவும்.

மேற்காணும் கட்டுரை உங்களுக்கு பிடித்திருந்தால் கீழ்க்காணும் பொத்தான்களை அழுத்தி உங்களது நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள‍வும்

Leave a Reply