Wednesday, December 2அரியவை அறிந்திட, தெரிந்தவை தெளிந்திட

குழந்தைகளுக்கு ஏற்படும் பிரச்சனைகளை அவர்களே! எதிர்கொள்ள‍ கற்றுக்கொடுப்ப‍து எப்ப‍டி?

பெற்றோர்களில் இருவிதம் உண்டு. தங்கள் குழந்தைகளுக்கு எல்லாம் செய்து கொடுத்து மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்கும் பெற் றோர் முதலாவது வகை. முடிந்ததை செய்வோம், மற்றதை அவர்களாக வே அடையவேண்டியது என்பதை கொள் கையாக வைத்துக் கொண்டு குழந்தை களை இயன்ற வரை காப்பாற்றும் பெற்றோர் இரண்டாவது வகை. இதில் எது சரி என கேட்டால் இரண்டுமே தவறு என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். எல்லாவற்றையும் செய்து கொடுத்து பாதுகாப்பாகவே வளர்த்தால் பின்னர் குழந்தைகள் தானாக எதையுமே செய்யும் திறமை இல்லாதவர்களாக வள ர்ந்து விடுவர். எதையுமே கண்டு கொள்ளாமல் தானாகவே தெரிந்து கொள்ளட்டும் என விட்டால் எல்லாவற்றிற்கும் பயந்து கொள்ப வர்களாக குழந்தை கள் வளர்வர். அதுவும் பிரச்ச னைகளை எதிர்கொ ண்டு தீர்ப்பதில் திறமை இல்லாம ல் வளர்வர்.
 
பிரச்சனைகள் இல்லாத வாழ்க்கை வாய்ப்பது அரிது. எல்லோர் வாழ்க் கையுமே பிரச்சனைகளை கொண்டதுதான். ஒரு பிரச்சனை தீர்வ தற்குள்ளாகவே இன்னொரு பிரச்சனை தோன்றிவிடும். யார் தனக்கு ஏற்படும் பிரச்சனைகளை திறமையாக கையாண்டு அதை தீர்த்து விடுகிறார்களோ அவர்களே வெற்றி கரமான வாழ்க்கை வாழ்வதாக கொள் ளப்படுகிறது. எனவே நம் குழந்தைக ளுக்கு பிரச்சனை தீர்க்கும் திறனை கற்றுக் கொடுப்பது அவசியம்.
 
சிக்கலைத் தீர்க்கும் திறன் ஒருநாளில் உருவாவதில்லை. வாழ்க்கையின் போக்கில் பல ஆண்டுகள் அனுபவத்தின் காரணமாகவே சிக்கலைத் தீர்க்கும்திறன் வளர்ச் சியடைகிறது. இந்த அடிப்படையில் பார்க்கும்போது இது போன்று பத்து நாட்கள் பயிற்சிசெய்தால் சிக்கலைத் தீர்க்கும் திறன் வளர் ச்சி அடைந்து விடும் என்பது போன்ற குழந்தைகளுக்கு கற்றுத் தரும் விதமா ன பயிற்சிகள் உளவியலலில் எதுவுமே இல்லை. எதைக் கற்றுக் கொடுக்கிறோம் என்பதை சொல் லாமல் மறை நிலையில் மட்டுமே பிரச்சனைகளை தீர்க்கும் திறனை குழந் தைகளுக்கு கற்றுக் கொடுக்க முடியும். பெற்றோர்கள் தங்களுக்கு ஏற்படும் பல பிரச்சனைகளை தீர்க்க முனையும் போது குழந்தைகளை அருகில் இருக்குமாறு பார்த்துக்கொள்ள வேண் டும். அப்போது தங்கள் பெற்றோர் எவ்வாறு பிரச்சனைகளை அணுகுகிறார்கள், என்னென்ன உத்திகளை பயன்படுத்துகிறார் கள், பிரச்சனைகளைத் தீர்க்க முடியா விட்டால் என்ன செய்கிறார்கள். தேவைப் படும் போது உதவி கேட்டு பிறரை எவ்வாறு அணுகுகிறார்கள் என்பனவற்றை குழந்தை கள் பார்த்தும், அருகிலிருந்து கேட்டும் தெரிந்து கொள்வார்கள். இது அவர்கள் படிக்கும் செயல்முறைப் பாடம். வளர வளர பல பிரச்சனைகளை பெற்றோர் தீர்ப்பதைப் பார்க்கும் குழந்தைகள் ஒரு கட்டத்தில் வாழ்க்கையின் எல்லா பிரச்சனைகளையும் எவ்வாறு தீர்ப்பது என்பதை தெரிந்து கொள் வார்கள். ஆனால் பல பெற்றோர்கள், தங்களுக்கு பிரச்சனை ஏற் படும்போது குழந்தைகள் அருகில் இல்லாதவாறு பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். பிரச்சனைகளினால் குழந்தைகளின் மனம் பாதி க்கப்படக் கூடாது என்ற எண்ணமே இதற்குக் காரணம். இவ்வாறு குழந் தைகளை பிர்ச்சனைக்குரிய சூழ்நிலை களில் இருந்து அப்புறப்படுத்துவது அவர்கள் பிற்காலத்தில் பிரச்சனைக ளைக் கண்டாலே ஓடி ஒளியும் நிலை க்கு அடிகோலும்.
 
ஒருசில குழந்தைகள் எவ்வளவு கற்றுக் கொண்டாலும் தனியாக ஒரு பிரச்சனையைத் தீர்க்கும் நிலை ஏற்பட்டால் தவிப்பிற்குள் ளாகிவிடுவர். அது போன்ற நிலை தங்கள் குழந்தைகளிடம் நிலவுவ தாக பெற்றோர் நினைத்தால் அக் குழந்தைக்கு அருகிலேயே இருந்து பிரச்சனைகளை தீர்க்குமாறு தைரியம் அளிக்க வேண்டும். அச் சமயத்தில் எல்லா உதவிகளையும், மனரீதியான ஆதரவினையும் அளிக்கவேண்டும். ஓரிரு முறை பெற்றோரின் உதவியோடு சிக்கலைத் தீர்ப்பதில் வெற்றி காணும் குழந்தை தன்னால் சிக்கலைத் தீர்த்து விட முடியும் என்ற மன தைரியத்தை வளர்த்துக் கொள்ளும். விரைவிலேயே தனியாக பிரச்சனைகளை எதிர்கொள் ளும் திறமை அக்குழந்தையினிடம் தோன்றி விடும்.
 
பிரச்சனை வந்த பின் அதனைத் தீர்க்க முற்படுவதும் தீர்ப்பதும் திறமை. அத் திறமை வாய்க்கப்பெற்றாலே போதுமா னது. ஆனால் தற்கால உளவியலில் சிறந்த ஆளுமையினர் பலரி டம் நடத்தப்பட்ட ஆய்வுகளில் புதிய ஆளுமைப் பரிமானம் ஒன்று கண்டறியப் பட்டுள்ளது. அது பிரச்சனை வருமுன்னே பிரச்சனை களை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கும் ஆளுமை ப் பண்பாகும். இவ்வாறு அடுத்த பிரச்சனை எப்போதும் வரலாம் என்று ஒன்றைத் தீர்த்து விட்டு அடுத்ததை எதிர்பார்த்து காத்திருக்கு ம் மனநிலை கொண்டவர்கள் எப்போது பிரச் சனை வந்தாலும் கலங்குவதில்லை. இவர் களிடம் அவசர காலத்தில் சிக்கலை எதிர் கொள்ளத் தேவையான கூடுதல் மன ஆற்ற லும் காணப்படுகிறது. அதனால் எந்த பிரச்ச னை எப்போது வந்தாலும் அதனை சுலபமாக முடித்துவிட்டு அடுத்ததை எதிர்கொள்ள காத் திருக்கிறார்கள். பெற்றோர் முதலில் இத்திறனை வளர்த்துக் கொ ண்டால் அது குழந்தைகளிடம் ஆளுமைப் பண்பாக உருவெடுத்து விடும்.
 
குண்டுக் குழந்தைகளின் உடல் எடை யைக் குறைக்க அவர்களை நடைப் பயிற்சி செய்ய வைக்க வேண்டும். அத ற்கு பெற்றோரும் குழந்தைகளுடன் நடக்க வேண்டும். மெதுவாக நடைப் பயிற்சி செய்ய ஆரம்பித்த உடன் படிப் படியாக நடையைக் அதிகப்படுத்த வே ண்டும். சோதனை ஒன்றில் பெற்றோர் ஒருநாளைக்கு 2000 எட்டு க்களும் குழந்தைகள் 1000 எட்டுக்களும் நடையை அதிகப் படுத்த வேண்டும் என்று தெரிவிக்கப்பட்டது. இச்சோதனையில் எந்தெந்த பெற்றோர் 2000 எட்டுக்கள் நடையை அதிகப் படுத்தினார்களோ அவர்களின் குழந்தைகள் ஒரு நாளைக்கு 2117 எட்டுக்கள் நடையை அதிகப்படுத்தி விரைவிலேயே தங்கள் எடை யைக் குறைத்துக்கொண்டனர். சுறுசுறுப்பான பெற்றோர்களால் சுறுசுறுப்பான குழந்தைக ளை உருவாக்க முடிந்தது.
 
எடைக்குறைப்பில் மட்டுமல்ல, சிக்கலைத் தீர்ப்பதிலும் அதுவே உண்மை. எப்போது வேண்டுமானாலும் பிரச்சனைகள் வரலாம். எதிர்பார்த்துக் காத்திருங்கள் உங்கள் குழந்தைகளோடு!
– கேஸ்டல் செல்வராஜ்

Leave a Reply