Tuesday, July 7அரியவை அறிந்திட, தெரிந்தவை தெளிந்திட

“பகுத்தறிவு இருப்பதாலேயே மேன்மையானவன் என்று எப்படி சொல்ல முடியும்?”

தோழர்களே!

திண்டிவனம் தாலுகா பகுத்தறிவுச் சங்கத்தின் முதலாவது ஆண்டு விழாவில் தலைமை வகிக்கும் பே ற்றை எனக்களித்ததற்கு நான் நன்றி செலு த்தக்கடமைப்பட்டவனேயாவேன்.

அதோடு தாங்கள் அன்பாய் வாசித் தளித்த வரவேற்புப் பத்திரத்தில் குறிப்பிட்டிருக்கு ம் புகழ் மாலைகளுக்கு நான் அருகனல் லவானாலும், என்னிடமிருந்து நீங்கள் என்ன எதிர்பார்க்கிறீர்கள் என்பதையும், எனது கொள்கைகளையும், ஆசைகளை யும் நீங்கள் வரவேற்று ஆதரிக்கிறீர்கள் என்பதையும் அறிவதற் கு இது ஓர் அளவு கருவி யாய் இருக்கின்றது என்கின்ற அளவில் வந்த னத்தோடு பெற்றுக் கொள்ளுகிறேன்.

இந்த ஆண்டு விழாவுக்கு இவ்வளவு பெரிய கூட்டம் ஆண்களும், பெண்களும் பல ஜாதி பல வகுப்புகளும் கூடி இருக்கும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. நமது பகுத்தறிவுக்கு விரோதமான கூட்ட த்தார்கள், மனித சமூக முன்னேற்றத்துக்குத் தங்கள் சுய நலத்தின் காரணமாக முட்டுக்கட்டையாய் இருக்கும் வகுப்பார்கள் நம்மைப் பற்றியும் நமது இயக்கக் கொள் கைகளைப் பற்றியும் விஷமப் பிரச்சாரம் செய்தும், திரித்தும், பழித்தும் கூறி வந்த இந்த ஊரில் இன்று இவ்வளவு பேர் இங்கு இந்த ஆண்டு விழாவுக்கு கூடி இருப்ப தென்றால் எனக்குப் பெரும் ஆனந்தத்தை யும், நம்பிக்கையையும், ஊக்க த்தையும், உற்சாகத்தையும் தரக்கூடியதாக இருக்கின்றது.

பகுத்தறிவு

பகுத்தறிவுச் சங்க ஆண்டு விழாவில் தலை மை வகிக்கும் தலை வன் என்கின்ற முறையில் நான் ஏதாவது பேசு வதாய் இருந்தால் பகுத்தறிவு என்பதைப் பற்றி விளக்கிச் சில வார் த்தைகள் பேசுவது பொருத்த முடையதாகுமென்றே கருதுகிறேன்.

பகுத்தறிவு என்றால் என்ன? ஜீவப் பிராணிகளின் சிந்தனா சக்தியை யும், சிந்திப்பதின் உணர்ச்சியையும் தான் அறிவு என்று சொல்லப்படு கிறது. அச்சிந்திக்கும் தன்மையின் கூர்மையை பகுத்தறிவு என்றுச் சொல்லலாம். ஆனால் அப்பகுத்தறிவை பெரிதும் மனித னுடைய சிந்திக்கும் தன்மைக்கும், சிந்திப்பதின் கூர்மைக்குமே சொல்லப்படு கின்றது.

உலகில் உள்ள பல கோடி ஜீவராசிகளில் மனிதன் என்கின்ற ஜீவப் பிராணியும் ஒன்று என்பது மக்கள் யாவரும் ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடிய விஷய மாகும். மரம், புல், பூண்டு, செடி, கொடி ஆகியவைக ளும் ஜீவ வர்க்கத்தில் சேர் ந்தவைகள் என்பது நவீன ஆராய்ச்சியால், ஆராய்ச்சி நிபுணர்களால் சொல்லப் பட்டு அறிஞர்களுக்கு மெய் ப்பித்தும் காட்டப் பட்டுவிட்டது.

வங்காள மாகாணத்தைச் சேர்ந்தவரும், உலகம் போற்றுபவருமான ரசாயன சாஸ்திரியார் டாக்டர் போஸ் அவர்கள் தாவர வர்க்கங்களு க்கு ஜீவன் (உயிர்) உண்டு என்பதை மெய்பித்துக் காட்டி செடிகளில் ஒரு சிறு கிளையை துண்டித்த போதிலும் அச்செடி துடிதுடிப்பதை ருஜுப்பித்துக் காட்டி இருக்கிறார். மற்றும் மண், கல், மலை ஆகிய அசேதனப் பொருள்கள்கூட வளருவதும், சேதிக்கப்பட்டால் வளர்ச் சி தடைப்படுவதும் முதலிய காரணங்களால் அவைகளின் இயங்கு தல்கள் விளங்கு கின்றன.

இப்படிப்பட்ட காரியங்கள் மனிதன் நேரே காண முடியாமலும், மிக மிக மந்த கதியிலும், இயந்திரங்கள் மூலமல்லாமல் அறிய முடியாததாக வும் இருப்பதால் மக்கள் அதை சுலபத் தில் ஒப்புக்கொள்ள முடியாதவர்களா க இருந்து வருகிறார்கள்.

ஆன போதிலும் ஓர் அளவுக்கு அதாவ து ஜீவப் பிராணிகள் இன்னி ன்னது தான் என்று ஒப்புக்கொண்ட அளவுக் கு அதனதனின் இயங்கு தலை அறிந்து அதற்கேற்றபடி அவற்றின் அறிவை ஒப்புக் கொள்ளுகிறார்கள். அவ்வறிவின் மேலான தன் மைக்குப் பகுத்தறிவு என்ற பெயர் கொடுத்து அது மனிதனுக்கே உரி த்தானது என்றும், அதனாலேயே மனிதன் ஜீவப் பிராணிகளிலெ ல்லாம்விட உயர்ந்தவன் என் றும் சொல்லுகிறார்கள்.

அறிவின் தன்மையும், அவற்றின் படிகளும் எப்படி இருந்தாலும் பரி ணாம வாதக் கொள்கைப்படி (அதாவது ஒன்று மற்றொன்றாக மாறி க் கொண்டிருப்பது) பிரபஞ்சத் தோற்ற ங்கள் எல்லாம் ஒவ்வொரு வஸ்துவின் ஆரம்ப தோற்றமுமே இன்றிருப்பது போன்றல்ல. ஒன்று மற்றொன்றாக மாறி வருவதாலேயே பல்வேறு தோற் றங்கள் காணப்பட்டு நாளடைவில் ஜீவ ப்பிராணிகள் என்று சொல்லப் படுவன வாக காணப்படுகின்றன.

எப்படி இருந்தபோதிலும் மனிதன் என் கின்ற ஜீவப் பிராணியும், அசேதனமா கவும், தாவரமாகவும், அவசரமாகவும் இருந்த வஸ்துக்களில் இரு ந்தே படிப்படியாக உருமாறி இன்று மனித உருப்பெற்றிருக்கிறானே ஒழிய வேறில்லை.

உலகம் எப்பொழுது உற்பத்தி ஆயிற்று என்பதற்கு எவ்வளவு வரு ஷக் காலம் தான் ஆயுள் சொல்லுவதாய் இருந்தாலும் பல லட்ச லட்சக்கணக்கான வருஷங் களுக்கு முன்பு அணுக்களாய் அணுக் கிருமிகளாய், இருந்து வந்த பொருள்கள் தான் இன்று மனித ரூபமா ய் இருக்கும் (பகுத்தறிவு பெற்ற ஜீவன் என்று சொல்லப்படும்) மனித னானவன் என்பது அறிஞர்களும், தத்துவ சாஸ்திரிகளும், விஞ்ஞா ன விற்பன்னர்களும் ஏற்றுக் கொண்ட விஷயமாகும்.

ஒவ்வொன்றிலும் ஒவ்வொன்று மேம்பட்டது

இது இவ்வாறாக, மனிதன் பகுத்த றிவு உடையவனாவன் என்பதனா லேயே பகுத்தறிவு இல்லாத ஜீவ ராசிகள் என்பன வற்றைவிட மனி தன் மேம்பட்டவன் என்று சொல்லிவிட முடியாது.

ஜீவராசிகளில் ஊர்வனவற்றில் பாம்புக்கு இல்லாத கால்கள் எப்படி பல்லி ஓணான்,  பாம்பரணை முதலியவை களுக்கு இருக்கின்றன வோ, அதுபோலும் நாய், கழுதை களுக்கு இல்லாத கை சவுகரியங் கள், விரல்கள் முதலியவை எப்படி குரங்கு, தேவாங்கு முதலிய ஜாதிகளுக்கு இருக்கின் றனவோ, அதுபோல் மற்ற ஜீவராசிகளுக்கு இல்லாத ஒரு அளவு அறிவின் சிந்தனா சக்தி மனிதனுக்கு இருக்கி ன்றது என்கின்ற அளவு  வித்தியாசம் மாத்திரம்தான் உண்டே தவிர மற்றபடி தனிப்பட்ட மேன்மை ஏது ம் சொல்லுவதற்கில்லை. ஏனெ னில், மனிதனுக்கு இல்லாத பல சக்திகள் விசேஷக் குணங்கள் முதலியவை மற்ற ஜீவராசிகளிட த் தில் இருப்பதையும் காணலாம்.

அதுபோலவே, மற்ற ஜீவராசிகளி டம் இல்லாத சில கெட்ட குணங் களும், பல அசவுகரியங்களும், துன்பங்களும், கவலைகளும், திருப்தி அற்ற தன்மைகளும் பகுத்த றிவுடைய மனிதனிடத்தில் இருப்பதை யும் காணலாம்.

உதாரணமாக மனித னுடைய ஆசைக்கும், மற்ற ஜீவராசிகளுடைய ஆசைக் கும் எவ்வளவோ வித்தியாச முண்டு.

மனிதனுடைய ஆசை எல்லையற்றது. அவசிய மில்லாதது, வெறும் கற் பனையையும், மூடநம்பிக்கையையும், பொறாமையை யும், பல வீனத்தையும் அஸ்திவாரமாகக் கொண்டதுமாகும். தனது தேவை க்கு மேலும் எவ்வளவு இருந்தாலு ம் தனதுபின் சந்ததியையும், தான் இறந்த பிறகு மோட்சலோகம் என் பதில் பயன்படவும் வேண்டும் என் கின்ற அவிவேகமான ஆசையாகு ம்.

உதாரணமாக, நாடு பிடித்து ஆட்சி செய்ய வேண்டும் என்று கருதுகி றவனுக்கு எவ்வளவு நாடு இருந்தாலும் உலகமே அவனது ஏக சக் ராதிபத்திய சர்வாதிகாரத் தன்மைக்குக் கீழ் வந்து விட்டாலும்கூட மேல்லோகமும், கீழ்லோகமும் தனது ஆட்சிக்குள் வந்தால் நல்ல து என்று முட்டாள்தனமான கற்பனைக்கு அடிமையாகி திருப்தி யற்றவனாகிறான். எவ்வளவு பூமி இருந்தாலும் சமுத்திரப் பரப்பெ ல்லாம் பூமியாகி அதற்கும் தானே மிராசுதாரனாக இருந்தால் நல் லது என்கின்ற ஆசைக்கு அடிமையாகி குறை பாட்டுக்குக்கட்டுப்பட்டவனாகிறான்.

அதுபோலவே, செல்வம் எவ்வளவுதான் கோடிக்கணக்காக இருந்தாலும்  எண்ணி க்கைக்கு எப்படி ஒரு அளவு கிடையாதோ, அதுபோல் எவ்வளவு பெருகினாலும் மேலு ம் மேலும் சொத்து சேர வேண்டும், வருவா ய் பெருக வேண்டும் என்கின்ற ஆசையில் இருந்து விலக முடியாத வனாகி, போதவில்லையே போதவில்லை யே என்கின்ற தரித் திரத்துக்கு அடிமை ஆகிறான்.

இந்த குணங்கள் பகுத்தறி வில்லாத ஜீவராசிகள் என்பவைகளிடம் காணக் கிடையாது. தன் பிள்ளைக்குட்டி, பேத்து, பிதுர் ஆகிய பின் சந்ததி களைப் பற்றிய முட்டாள்தனமான கவலை பகுத்தறிவுள்ள மனிதனுக்குத்தான் இருக்கிறதே ஒழிய, பகுத்தறிவில்லாத வைக ளுக்கு இல்லை. அநேக ஜீவராசிகள் தன் பிள்ளைக் குட்டிகளை கவனிப்பதே இல்லை. அனேக ஜீவ ராசிகள் தன் பிள்ளை குட்டிகள் தனி யே இரை தேடிக் கொள்ளும் பருவம் வந்தவுடன் வெறுத்துத் தள்ளி விடு கின்றன. எவையும் அவைகளைப் பற்றி சதா கவலைப் படுகிறதில்லை.

பகுத்தறிவில்லாத எந்த ஜீவராசியும் தன் இனத்தை வருத்தி வாழ்வதில் லை. தன் இனத்தைக் கீழ்மைப்படுத் துவ தில்லை. தன் இனத்தி ன் உழைப்பாலேயே வாழ்வதில்லை. தன் இனத்தின் மீது சவாரி செ ய்வதில்லை.

பகுத்தறிவுள்ள மனிதன் தன் இனத்தை கீழ்ப்படுத்து கிறான், வருத்து கிறான். வாகனமாய் உபயோகப்படுத்துகிறான். சோம்பேறியாய் இருந்து, தன் இனத்தின் உழைப்பிலேயே வாழ்கிறான். பாடுபட ஒரு கூட்டமாகவும், பயனை அனுபவிக்க ஒரு கூட்டமாகவும் பிரிந்து கொள்ளுகிறான்.

உதாரணமாக நாய், கழுதை, பன்றி என்கின்ற இழிவான மிருகக் கூட்ட த்தில் பார்ப்பன ஜாதி, பறை ஜாதி, நாயுடு ஜாதி, முதலி ஜாதி என்கின்ற பிரிவு கிடையாது. ஆனால் மனித வர் க்கத்தில் தன் இனத்தையே பிரித்து இழிவுபடுத்தப்படுகின்றது.

மனிதன்மீது மனிதன் சவாரிசெய்கி றான். மனிதன் உழைப்பை மனிதன் கொள்ளை கொள்ளுகிறான். மனிதனை மனிதன் வஞ்சிக்கிறான்.

பகுத்தறிவின் பயன் இதுவாயிருக்கும்போது பகுத்தறிவு இருப்பதா லேயே மேன்மை யானவன் என்று எப்படி சொல்ல முடியும்?

மனிதன் வாழ்க்கை நிலை

பொதுவாகவே, மனித வாழ்க்கையின் தன்மை மிக்க குறைபாடும், கவலையும், அதிருப்தி கொண்டதாகவே இருக்கிறது. இந்த குணம் எல்லா தேசத்திலும், எல்லா மனிதர்களிடையும் அரசன், குடிகள், பணக்காரன், ஏழை-மேல் ஜாதிக்காரன், கீழ் ஜாதிக்காரன், முதலாளி, தொழி லாளி என்கின்ற பேதங்களாக, தாரதம் மியங்களாக இல்லாமல் எல்லா மக்க ளிடமுமே இருந்து வருகின்றது.

அறிவில்லாததால் கஷ்டப்படுகிறான் என்று சொல்லுவதற்கு இல்லாமல் பகுத்தறிவு என்பதும் இருந்தும் மனிதன் ஏன் இத்தன்மையில் இருக்க வேண்டும்? மனிதன் காட்டுமிராண்டி யாயும், சமுக வாழ்க்கை இல்லாமலும் காட்டில் தனித்தனியாய் திரியும்போது இல்லா த கஷ்டங்கள், கெட்ட எண்ணங்கள் எல்லாம் சமுக வாழ்க்கைக்கு வந்த பின்பு அனுபவிக்கின்றவனாகவும், உடைய வனாகவும் இருந் து வருகிறான்.

மனிதன் காட்டுமிராண்டித் தனி வாழ்க்கைக்கு வரும்போது ஒவ் வொரு மனிதனும் சமுதாய வாழ்க் கையில் ஒருவனுக்கொரு வன் உதவி செய்து வாழ்க்கை நிலையை மேம்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்று கருதி வந்திருப்பானே ஒழிய, மற்ற மனிதனைக் கொடுமைப் படுத்தி, இழிவுபடுத்தி, கஷ்டப்படுத்தி, அதன் பயனாய்தான் வாழலா ம் என்று கருதி இருக்கமா ட்டான். அப்படி கருதி இருந் தால் சமுக வாழ்க்கை ஏற்பட்டே இருக்கா து.

பரஸ்பர உதவிக்காக ஏற்ப ட்ட சமுக வாழ்க்கை பரஸ் பர தொல்லைக்கும், உபத்தி ரவத்துக்கும் ஆளாக ஏற்பட் டுவிட்டது. சமுதாயத் துறை யில் இன்று உள்ள வேற்றுமை, பகைமை, துவேஷம், இழிவு, தரித்திரம், மடமை முதலிய குணங்கள் மனிதன் அறிவுக் குறைவி னால் பகுத்தறிவு இல்லாததால் அல்லது பகுத்தறிவை செவ்வனே பயன்படுத்தாததால் ஏற்பட்டவை என்றுதான் சொல்ல வேண்டுமே ஒழிய, காலக்கொடுமையாலேயோ, கடவுள் தன்மையாலோ, அரசா ட்சியாலோ ஏற்பட்டது என்று எவரும் சொல்லிவிட முடியாது.

ஏனெனில், சமுக வாழ்க்கையில் சரித்திர ஆரம்ப காலம் எதுவோ அக்காலத்திலிருந்தே இக்குணங்கள் மனித சமுகத்தில் இருந்து வந்திருப்பதை சரித்திர ஆதாரங்க ளில் பார்க்கக் காணலாம்.

கடவுள் தன்மை என்பதிலும், எப் படிப்பட்ட கடவுள் காலத்திலும், அவதாரங்களின் காலத்திலும் கட வுள் தன்மை பெற்ற தூதர்கள், ஆழ்வார்கள், ஆச்சாரியார்கள், சம யக் குறவர்கள் என்பவர்கள் கால த்திலும், இக்கொடுமைகளும், குறைவுகளும், இழி குணங்களும் நிலவி வந்திருக்கின்றன.

அதுபோலவே அரசாங்க விஷயத்திலும் இன்றுள்ள அந்நியர் வெள் ளைக்காரர் வியாபார உணர்ச்சியோடும், பொறுப்பில்லாமலும் ஆளுகின்ற ஆட்சி என்பன மாத்திரம் அல்லாமல் கடவுள் அவதார ஆட்சி, கடவுள் அருள்பெற்ற ஆட்சி, தர்ம தேவதைகள் ஆட்சி, மனு நீதி ஆட்சி, மற்றும் சேர, சோழ, பாண்டியன், பார்ப்பனர், நாயக்கர், முகமதியர் ஆகிய எல்லா ஆட்சிக் காலத்திலும் இருந்து வந்த குறைகளேதான் இன்று காணப்படுகின்றன.

எந்தக் காலத்திலும், எப்படிப்பட்ட கடவுளாலும், யாருடைய ஆட்சி யிலும் இக்குறைபாடுகள் நீங்கி இருந்ததாகவோ, நீக்கப்பட்டதாக வோ காண முடியவில்லை.

கவே, இதற்கு என்ன காரணம் என்று கண்டுபிடிப்பதாய் இருந்தா ல் இரண்டு காரணங்களைச் சொல்லலாம். ஒன்று மனிதனுக்கு பகு த்தறிவு ஏற்பட்ட காரணத்தினாலேயே மனிதன் இத்யாதி கொடுமைக்கும், துக்கத்துக்கும், இழி வுக்கும் ஆளானான் என்று சொல்ல வேண்டும்.

இதை அறிஞர் ஒப்புக் கொள்ள முடியுமா? முடியாது. மற்றென்னவெ ன்றால் மனிதன் அறிவை தப்பாய் பயன்படுத்தி இயற்கையையும், மனித சுபாவத்தையும் மனிதன் தவறுதலாய் கற்பித்துக் கொண்டு மனித ஜன்மமே அளவற்ற ஆசைக்கு அடிமைப்பட்டதென்றும், மனித ஜன்மமே துக்கம் அனுபவிக்கவும், கவலையால் மூழ்கவும் ஏற்பட்ட தென்றும், மனிதன் தனது சமுக வாழ்க்கையே (சம்சார சாகரம்) துக்கம் என்று கருதி அதையே இயற்கை ஆக்கிவிட்டதால் இந் நிலையில் இருக்கிறான் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

மனிதவாழ்க்கைநிலை முழுவ தையும் கட்டுப்படுத்திக்கட்டுப் பாட் டுக்கு அடிமைப்படுத்திக் கொண் டான். மனிதனுடைய இந்த சிந்த னா சக்தியையும்கூட கட்டுப் படுத் திவிட்டான். இயற்கைக்கு மாறாக இன்னின்ன படிதான் நடக்க வேண் டும். இன்ன இன்னபடி தான் சிந்திக்க வேண்டும் என்கின்ற கட்டுப்பா ட்டுக்கும் கூட ஆளாகி விட்டான்.

மனிதன் தனக்கு என்று ஏற்படுத்திக் கொண்ட கடவுள், மதம், மதக் கட்டளை, கடவுள் கட்டளை என்பவைகள் முதலியவைகள் எல்லா வற்றையும் பெரிதும் இயற்கைக்கும், உண்மைக்கும் விரோதமாகவு ம், அனுப வத்திற்கு முடியாததாகவுமே கற்பித்துக் கொண்டான்.

ந்தத் தவறுதலோடு மாத்திரம் நிற் காமல் மனித சமுகத்தையே தேசம், பாஷை, மதம், ஜாதி என்பவை களால் பிரித்து வேற்றுமைப் படுத்திக் கொண் டான். அதோடு நிற்காமல் பல மதம், பல கடவுள், பல வேதம் என்பதாக ஒன்று க்கொன்று மாறுபட்ட குணங்களுடன் கற்பித்துக் கொண்டான். இவற்றில் ஒன்றுக்காவது பகுத்தறிவை சுதந்திர மாய் பயன்படுத்த உரிமை இல்லாதவ னாகி விட்டான். வஸ் துக்களை, உனது, எனது என்று பிரித்துக் கொண்டான். மனிதனின் ஓய்வு எல்லாம் மனிதனின் பகுத்தறிவைப் பாழ்படுத்தி, அடிமைத் தனத்திற்குப் போ வதற்கே பயன்பட்டதே தவிர பகுத்தறிவால் பயன்படவோ, மேன் மை அடையவோ முடியவில்லை.

மனித சமுக நன்மைக்காக, அதாவது மக்கள் சமுகம் சரீர உழைப்பி னின்றும், கால தாமதத்தில் இருந்தும் காப்பாற்றப்படவும், அதிக பயன் அடையவும் கண்டு பிடிக்கப்பட்ட யந்திரங்கள் எப்படி முதலா ளிமார்கள் ஆதிக்கத்திற்கு ஆளாகி உழைப்பாளி, பாட்டாளிகட்கும் பட்டினியாக பயன்படுகின்றதோ, அதுபோலவே மனிதனுக்கு மேன் மையையும், திருப்தியையும், கவலையற்ற தன்மையையும் உண்டா க்கித் தீர வேண்டிய பகுத்தறிவா னது சிலருடைய ஆதிக்கத்திற்கு அடிமையாகி மக்களுக்கு துக்கத் தையும், கவலையையும், தரித்திர த்தையும் கொடுக்கப் பயன்பட்டு வருகின்றது.

இவற்றாலும், இன்னும் இவை போன்ற காரணங்களாலேயும் மனிதன் பகுத்தறிவு பெற்றதால் மற்ற ஜீவராசிகளுக்கு இல்லாத தொல்லையையும், கவலையை யும், குறைவும், அதிருப்தியும், தரித்திரமும் அடையக் காரணஸ்தவ னாகிவிட்டான் என்றுதான் சொல்ல வேண் டியிருக்கிறது.

எனவே மனிதன் இப்படிப்பட்ட கீழ்மை நிலையில் இருந்து மேம்பாடு அடைய வேண்டுமானால், முதலாவதாக தன்னம்பிக்கை உடையவ னாகவும், தனது சக்தி என்ன என்பதை உணர்ந்தவனாகவும் இருக்க வேண்டும்.

இன்று மனிதனிடம் தன்னம்பிக்கை இல்லை. தன்னைத்தான் நடத்து வதாக அவன் நினைப்பதில்லை. தனது காரியத்துக்குத் தான் பொறு ப்பாளி என்பதில் நம்பிக்கை இல் லை. மனிதன் தான் கற்பித்துக் கொண்ட கடவுளையும், கடவுள் கட்டளையையும், கடவுள் சித்தாந் தத்தையும் வெகு குளறுபடி ஆக் கிக் கொண்டான்.

அதோடு மாத்திரமல்லாமல் தனது சவுகரியத்துக்கு ஏற்றபடியெல் லாம் மாற்றிக் கொள்ளுகிறான். பெரிதும் சோம்பேறி வாழ்க்கைக் கே கடவுளை பயன்படுத்திக் கொள்ளுகிறான். இவ்வளவோடு அல் லாமல் தலைவிதி, முன் ஜன்ம கர்ம பலன் என்பவைகளை கற்பித் துக் கொண்டு தனது முட்டாள்தனத்துக்கும், அயோக்கியத் தனத்து க்கும் பரிகாரமாக்கிக் கொண்டான்.

மனிதன் முதல் முதல் தவறிப் போன இடம் இதுவேயாகும். கடவுளு ம் கருமமுமே மனிதனின் பகுத்தறிவைப் பாழ்படுத்திப் பகுத்தறிவு அற்ற ஜீவராசிகளைவிட கேவலமாக்கி இன்று மனிதனைத் துக்க ரூபமாகவும், கவலைக் களஞ்சியமாகவும் ஆக்கிவிட்டது.

பகுத்தறிவுக்கு கடவு ளும், கருமமும் நேர் விரோதி களாகும். ஏனெ னில் கடவுளு க்கும், கருமத்துக்கு ம் அடிமைப்பட்டவ னி டம் சொந்த மாக ஒன்றுமே கிடையா து. அவன் மரக்கட் டை. தண்ணீர் அலை யில் அலைவது போன்றவனேயாவான். ஆதலால், இந்த உணர்ச்சிகளில் இருந்துவிடுபடுவதே பகுத்தறிவின் வெற்றி க்கு முதல்படியாகும்.

இந்தப்படி சொல்லுவதை மக்கள் நாஸ்திகம் என்கின்றார்கள். இத னாலேயே பகுத்தறிவுவாதிகள் நாஸ்திகர் கள் என்று உலகமெங்கும் பழிக்கப்படுகி றார்கள். பகுத்தறிவு மேம்பாட்டிற்காக ஏற்ப டுத்தப்பட்ட சங்கமானது நாஸ்திகப் பழிப்பு க்கு பயப்படக் கூடாது. 

(18.05.1935 அன்று திண்டிவனம் தாலுகா இராஜாகுளம், வடகரைத் திடலில் நடை பெற்ற பகுத்தறிவு சங்கத்தின்  முதலாவது ஆண்டு விழாவில் தந்தை பெரியார் ஆற் றிய சொற்பொழிவு.)

– குடிஅரசு – 26.05.1935

(பெரியார் பேசுகிறார் ) – (ப‌டங்கள் கூகுள்)

Leave a Reply