Friday, December 4அரியவை அறிந்திட, தெரிந்தவை தெளிந்திட

க‌தற வைக்கும் காட்சிகள்! – ப‌தற வைக்க‍ம் செய்தி – டேய் நீங்க அழிவீர்களடா!

அருட்தந்தை ஜெகத்கஸ்பர் அவர்கள், நக்கீரன் வாரமிருமுறை இதழில் எழுதிய க‌ட்டுரையை திடமான மனதோடும், உறுதியான கண்களைக்கொண்டு  இந்த கட்டு ரை படியுங்கள் இலங்கையில் நம் சகோதர்கள், இலங்கை படையின ரின் கடூரமான தாக்குதலுக்கு ஆளா கி எப்ப‍டி அல்ல‍ல்படுகின்றனர் என் பது உங்களுக்கே புரிந்து, உங்கள் கண்களிருந்து நீர் பெருகும், திட‌ மான மனமும் முடமாகும் அளவிற்கு அவர்கள் பட்ட‍ துன்ப துயரங் களை எழுதியுள்ளார். படித்து பாருங்கள்

அகப்பட்டதுண்டு துணிகளைக் கொண்டு பெற்றுத் தாலாட்டிய பிஞ் சுப் பிள்ளைகளின் சிதறிய உடல்க ளை இயன்றமட்டும் பொதிந்து, மண் தோண்டி அடக்கம் செய்கிற அவகாசம் இல்லாத காரணத்தால் வீதியில் எரிந்தும் எரியாமலும் நின்ற வாகனங்களுக்குள் சொருகி வைத்துச் சென்ற தாய்மார்களின் சோக வலியை நீங்கள் அறிவீர்க ளா? முள்ளி வாய்க்கால் – வட்டுவாகல் பிரதான வீதியில் மே-17-ம் தேதி நான் கண்டேன். அழுது புலம்பும் இடைவெளி கூட இல்லாத, கடவுளால் சபிக்கப்பட்ட இனமாய் நாங்கள் ஆனோம்.

கடற்கரையில்தான் பிணக்காடெ ன்றால் பிரதான வீதியும் தமிழர் சடலங்களால் நிறைந்து நீண்டு கிடந்தது. சின்னஞ்சிறு பிஞ்சுக ளின் சிதறிய உடல்களைக் காண த்தான் நெஞ்சு பொறுக்கவில்லை. இறுகி, உணர்வு செத்து மரத்திருந்த மனது வெடித்தது. ஓவென்று அழ வேண்டும் போலிருந்தது. என் கால்கள் சிதறிக் கிடந்த தமிழர் தசை கள் மேல் பட்டுவிடக்கூடாதே என்ற பக்தியோடு தவண்டு தவ ண்டு நகர்ந்தேன்.

அங்குமிங்கும் சிங்களக் காட்டே றிகள் ஏவிக் கொண்டிருந்த எறி கணைகள் கூவிக் கூவிப் பறந்து பாய்ந்து கொண்டிருக்க வீதியோர மரத்தடியொன்றின் கீழ் தாயொரு த்தி பிரசவ வேதனை யில் துடித் துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கணவன் சற்று முன்னர்தான் எறிக ணை வீச்சில் இறந்திருக்க வேண்டும். இரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்த தன் கணவனை இறுகப் பிடித்துக் கொண்டு அந்த இளம் தாய் பிரசவ வலியில் வீறிட்டுக் கதறிய அவல த்தின் கோலத்தை எப்படி நான் மறப் பேனய்யா?

மல்ட்டிபேரல் எறிகணைகளின் அதிர்வில் தாயின் வயிற்றிலிருந்து குழந்தை முல்லைத்தீவு மண்ணில் விழு ந்தது. குழந்தையின் காலைப்பிடித்து இழுத்து அந்தத் தாய் தன் மார் போடு போர்த்தினாள். அவ ளுக்கு உதவ உறவுப் பெண்களோ வே றெவருமோ அங்கிருக்கவில்லை. பிறந்த பிள்ளையை அணை ப்பதா, அருகில் இறந்து கிடக்கும் கணவனுக் காய் அழுவதா என்று தெரியாமல் இடது கையால் கணவனின் உடலை யும் வலது கையா ல் இப்போது பெற்ற தன் செல்வத்தையும் அணைத்துக் கொண்டு கண்ணீர் விட்டுக் கதறிய காட்சியை எப்படி நான் பதிவு செய்வேன்?

தன் ஆடைகளை ஒதுக்கி ஒழுங்கு செய்யும் பிரக்ஞை கூட இல்லா தவளாய் அந்தத்தாய் அழுது கொ ண்டிருந்தாள். உடல் சோர்ந் தவளா ய் மண்தரையில் தலை சாய்ந்து படுத்தவரை மட்டும் தூரத் தில் நின்று பார்த்தேன். முதல் தாகம் தீர்க்க தாய்ப் பாலுக்காய் அக்குழந்தை வீறிட்டு அழுததை யும் கண்டேன். ராஜபக்சேவும், கோத்தபய்யாவும் ரத்தமும் சதை யும் சேரப் பிணம் தின்னும் கொடிய ராட்சதக் கழுகுகளாய் என் கண்முன் நின்றார்கள். நீங்கள் அழிவீ ர்களடா… சிங்களம் இதற்கெல்லாம் பதில் சொல்லித்தான் தீர வேண் டுமடா… என்றெல்லாம் மனது கொதித்தது.

கையறு நிலையின் கைதியாய் முன் நகர்ந்தேன். அந்தத் தாயும் பிள்ளையும் என்ன ஆனார்களோ என்று எண்ணி யே பல இரவுகள் தூக்கமும் நிம்ம தியும் இழந்து தவிக்கிறேன். இப்படித் தான் மே முதல் வாரம் முள்ளி வாய்க்கால் தற்காலிக வைத்தி யசாலைக்குச் சென்றிருந்தேன். ஓலைக் குடிசைதான் அன்று எங்க ளின் அவசர மருத்துவ சேவைப் பிரிவு. குடிசையின் தாழ்வாரத் தில் குண்டு வீச்சில் தாய், தகப்பன் இருவரையும் இழந்த சுமார் ஒரு வயதுக் குழந்தை கிடத்தப்பட்டிருந்தது. அதே குண் டுவீச்சில் தன் இரு கால்க ளையும் இந்தக் குழந்தை இழந்திருந்தது. கிட்டப்போய் அக்குழந் தையை கண்களில் நீர் மல்கப் பார்த்தேன். குளுகோஸ் ஏற்றப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. குளுகோஸ்வயரை கையில் எடுத்து விளை யாடிக் கொ ண்டே என்னைப் பார்த்து அக் குழந்தை சிரித்தது. நடந்தவ ற்றின், நடந்து கொண்டிருப்ப வற்ன் கொடூரங்களும், விபரீ தங்களும் அந்தக் குழந்தைக் குப் புரிந்திருக்கவில்லை. அருகில் நின்று கொண்டி ருந்த மருத்துவ தாதியிடம், “”தாய், தகப்ப ன்…” என் று ஆரம் பிக்கவே, “”எல்லாம் இப்போது நான்தான்” என்று கூறிய படியே என்னை நிமிர்ந்து நோக்கி குடிசைக்கு சற்று தூர த்தில் குவியலாய் கிடந்த தமிழர் சடலங் களைக் காட்டி னார். “இது க்குள் ளதான் இந் தக் குழந்தையிண்ட தாயும் தகப்பனும்” என்றார்.

பெற்றோரை இழந்து, இரண் டு கால் களையும் இழந்து என்ன நடந்ததென்றே தெரி யாது குளுகோஸ் ஒயரை பிடித்து விளையா டிப் புன்னகைத்த இந்தக் குழந்தையின் முகமும், சற்றுமுன் வீதி யோரத்தில் பிறந்து தாயின் முதற் பாலுக்காய் வீறி ட்டு அழுத அந்தப் பிஞ்சின் முகமும் என்னை விட்டு அகல மறுக்கி ன்றன. எனக்கு மரணம் வருகின்ற வரை இந்த அவலத்தின் காட்சி கள் என்னை விட்டு நீங்குமென்றும் நான் நினைக்கவில்லை.

மனதில் வெறுப்பும், நெருப்பும் விரக் தியு மாய் -இப்படியா எங்கள் விடுத லைப் பயணம் முடிவுறவேண்டுமெ ன்ற வேதனையுடன் தொடர்ந்து நட க்க முயன்றேன். அவலத்தின் அடுத்த காட்சி அங்கே அரங்கேறிக் கொண்டி ருந்தது.

வீதியை விட்டு சற்று தொலை. எறிகணை விழுந்து வெடிக்கி றது. பிளிறிச் சிதறிய புழுதி அடங்கியபின் பார்க்கிறேன். மரத்தடியில் இருந்த ஒரு தமிழ்க் குடும்பம் கண்ணெதிரே கணப் பொழுதில் சித றிக் கிடக்கிறது. எழுந்திருக்க முடியாத அளவு க்கு படுகாயமடைந்த தகப்பனி ன் கால்களும் கைகளும் விட்டுவிட்டுத் துடிப்பது மட்டும் தெரிகி றது. எறிகணை விழுந்தபோது அந்தத் தாய் தன் பிள்ளைக் குப் பாலூட்டிக்கொண்டிருந்திருக்கிறாள். குழந்தையை இறுக அணை த்தபடியே அத்தாய் சிதைந்துபோய் உயிர் பிரிந்து கிடக்கிறார். அவளது இடதுபுற மார்பில் ஷெல் குண்டு பாய்ந்து சிதைத்திருக் கிறது. இப் போதும் கொடூரத்தின் கொலைவெ றி புரியாத அப்பிஞ்சு க் குழந்தை தாயின் வலதுபுற மார்பை பாலுக்குத் தேடுகிறது.

பக்கத்தில் ஓர் சிறுமி நான்கு வயது இருக்கலாம், முந்திய பிள்ளை யாக இருக்கக் கூடும். அந்தப்பிள்ளை கையில் ஓர் தட்டுடன் “அம் மா பசிக்குது… அம்மா பசிக்குது…’ என்று அழுதுகொண்டிருந்தது. தகப்பனுக்கு அருகில் பையன். சுமார் ஆறு வயது இருக்கலாம். “”அப்ப… எல்லாரும் போகினும் வாங்க, போ வோம் ஆமிவறான், எழும்புங் கோ அப்பா… தண்ணீர் விடாக் குது… கெதியா எழும்புங் கோ அப்பா…” என்று குளறிக்கொண் டிருந்தான்.

நின்று நிதானித்து அங்கு என்ன தான் நடந்துகொண்டிருக்கிற தென்று சிந்திக்கிற நிலையி லோ, ஒருவருக்கொருவர் உதவும் நிலையி லோ ஒருவருக்கொ ருவர் ஆறுதல் சொல்லும் நிலையிலோ எவரு ம் இருக்கவில்லை. எங்கும் மரணம் வெறியாடிக்கொண்டிருந்தது. ஈவிரக்கம் ஏதுமி ன்றி இன அழித்தலின் இறுதி காட்சி அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது. மரண த்தின் நிலமாய் தமிழ் ஈழம் நின்றது. இறந்து கிடந்த தாயின் மார்பில் பால் முகர்ந்து தேடிய அப்பச்சிளங் குழந் தை எமது அவலநாளின் அழியா காட்சியாய் காலம் முழுதும் நிற் கும்.

தொடர்ந்து நகர்ந்தேன். தேசியத் தலைவர் அடிக்கடிச் சொல்வாரே… “”அவலத்தை தந்தவனுக்கே அதை திருப்பிக் கொடு” என்று… அப்ப டிச் சொன்னதோடு நிறுத்தாமல் சிங்களனுக்கும் நாங்கள் இப்படி ஈவிரக்கமின்றிக் கொடுமை செய் திருந்தால் ராஜபக்சேவும் கோத்த பய்யாவும் இந்த வெறியாட்டம் ஆடி யிருக்கமாட்டார்களே… என்றெல் லாம் மனது எண்ணியது. முன்பொரு முறை சட்டக்கல்லூரி உரை யொ ன்றில் தந்தை செல்வநாயகம் சொ ன்னாரே… “”தமிழ் மக்களு க்கு எதிர் காலத்தில் எவ்வித பாதுகாப்பும் இருக்காது -கடவுள்தான் நம்மைக் காப்பாற்ற வேண்டும்…” என்று, ஆம் கடவுளும் எம்மைக் கை விட்ட நாளில் நா வறண்டு நடந்து கொண் டிருந்தோம். தமிழ னாய் பிறந்ததை யிட்டு என்னை நானே சபித்துக் கொண்டேன். உலக த்தின் சகலர் மீதும் கோபமாய் வந்தது. மீண்டும் முன்பு நான் குறிப் பிட்ட உணர்வு… : “”ஐயா, ஒபாமா வே.. கடைசி நம்பிக்கையாய், நீங்க ள் ஏதாவது செய்வீர்களெனக் காத்தி ருந்தோமே… வானில் வந்த ஒவ் வொரு விமானத்தையும் பார்த்திருந் தோமே… ஏமாற்றி விட்டீ ர்களே….” என்று மனம் புலம்பியது.

Leave a Reply