Thursday, January 21அரியவை அறிந்திட, தெரிந்தவை தெளிந்திட

‘எனதில்லை; எனக்கில்லை’ – மகாபெரியவா

தியாகம் பற்றி நம் புராணங்களில் நிறையவே சொல்லப்பட்டிருக் கிறது. ஆனால், இப்போதுள்ள தலை முறையினரிடம் தியாகம் பற்றி எடுத் துச் சொல்லக்கூடிய நிலையில் யாரும் இல்லை. நான், என் குடும்பம் என்றாகி ப்போன இன்றைய சூழலில் காஞ்சி மகா பெரியவா சொல்லும் தியாகத்தி ன் கதை, நாம் எல்லோரும் அறிய வே ண்டிய ஒன் று.
 
இதோ, அந்தத் தியாகக் கதை!
 
கொடுக்க வேண்டும். அதுதான் தியாக ம். அதைத்தான் வேதம் எங்கே பார்த் தாலும் வற்புறுத்துகிறது. எந்தக் கர்மா வாக இருந்தாலும் அதைச் செய்து முடி க்கும் போது, ”நான்தான் கர்த்தா என்பதால் இதன் பிரயோஜனம் முழுதும் எனக்கே வந்துவிடப் போகிறதே! அப்படி என் ஒருத்தனுக் கு மட்டும் பலன் கிடைத்துவிடக் கூடாது” என்கிற பரம தியாக புத்தியில்…
 
‘ந மம’ – ‘எனதில்லை; எனக்கில்லை’ என்று, அதன் பலனை லோக க்ஷேமார்த்தம் தியாகம் பண்ணச் சொல்கிறது நம்முடைய மதம்.
 
மற்ற வஸ்துக்களைக் கொடுத்துவிட்டு, ”நான் கொடுத்தேன்” என்ற எண்ணத்தை மட்டும் வைத்துக் கொ ண்டே இருந்தால், இந்த அகங்காரமா னது தியாக த்தாலும் தானத்தாலும் கிடைக்கிற ஆத்மாபி விருத்தியை அப் படியே ஏப்பம் விட்டு விடும். தியாகம் பண்ண வேண்டும்; அதைவிட முக்கிய மாக, தியாகம் பண்ணினேன் என்கிற எண்ணத்தையும் தியாகம் பண்ணிவிட வேண்டும். ‘ஸோஷியல் ஸர்வீஸ் பண்ணுகிறேன்” என்று சொல்லிக் கொ ண்டு, வெளியில் ஏதே தோ பண்ணிக் கொண்டு அகங்காரத்தைக் கரைக் காமல் இருந்தால், இவனுக்கும் பிர யோஜனமில்லை; இவனுடைய ஸர்வீ ஸால் லோகத்துக்கும் பிரயோஜன மிராது. தற்காலிகமாக ஏதோ நன்மை நடந்ததுபோல் படாடோபமாகத் தெரியலாம்; ஆனால், அது நின்று நிலைத்து விளங்காது.
 
சிபியின் கதை எல்லோருக்கும் தெரியும். ஒரு புறாவுக்காகத் தன் சரீரத்தையே, பிராணனையே தியாக ம் செய்ய முற்பட்ட மஹாபுருஷன் அவன். நம் மதத்தில் ஜீவகாருண்யத் துக்குத் தந்திருக்கிற முக்கிய மான ஸ்தானத்துக்கு சிபி கதை ஒன்றே போதும்.
 
வேத பூமியான இந்த பாரதபூமியின் விசேஷம் மனுஷ்யனுக்காக மட்டு மில்லாமல், மற்ற ஜீவராசி களுக்கு ம், பூச்சி பொட்டுகளுக்கும்கூட க்ஷேமத்தைக் கோரி தியாகம் பண் ணச் சொல்வது. இதில், இன்னொரு பக்கம், இந்த மண்ணின் விசே ஷத்தால் மற்ற ஜீவராசிகளுக்கும்கூட இப்படிப்பட்ட பரோபகார சிந்தனையும், தியாக புத்தியும் இருப்பதாகச் சொல்கிற புராண விரு த்தாந்தங்களைப் பார்க்கிறோம்.
 
புறாவுக்காகத் தியாகம் செய்த சிபியைப் பற்றிச் சொன்னேன். புறா க்களே செய்த பரம தியாகத்தை’க போத உபாக்யானம்’ சொல்லுகிற து. ‘கபோதம்’ என்றால் புறா என்று அர்த்தம். ‘உபாக்யானம்’ என்றால், சின்ன கதை என்று அர்த்தம். இந்தப் புறாக்களின் கதை மனசை ரொம் பவும் உருக்குவது.
 
வேடன் ஒருத்தன் இருந்தான். அவ ன் காட்டிலே வலை வீசி, ஒரு பெண் புறாவைப் பிடித்தான். அப்போது ஒரே இடியும் மழையுமாக வந்தது. இந்தப் புறாவும், அதன் ஜோடியான ஆண் புறாவும் வசித்த மரத்தடியிலேயே அவன் ஒண்டிக்கொண்டான். மழை நின்றபோது, நல்ல இருட்டாகிவிட்டது. ஒரே குளிர்! வேடனால் அங்கிருந்து புறப் பட முடியவில்லை. குளிரில் உடம்பெல்லாம் நடுங்க, அங்கேயே ஒடுங்கி உட்கார்ந்து விட்டான்.இதைப் பார்த்த மரத்தின் மேல் இரு ந்த ஆண் புறா தன்னுடைய ப்ரிய பத்தினி யைப் பிடித்த பாபி நன்றாக அவஸ்தைப் படட்டும் என்று நினைக்க வில்லை. நேர்மாறாக, நம் தேசத்தின் விருந்தோம் பல் பண்பு முழுதும் அந்தச் சின்ன பட்சி யிடம் திரண்டு வந்து விட்டது. ”நாம் வசி க்கிற மரத்தின் கீழ் இவன் வந்துவிட் டான். அதனால் இவன் நம் வீட்டுக்கு வந்துவிட்ட மாதிரி. ‘அதிதி தேவோ பவ’ – ‘விருந்தாளியை தெய்வமாக நினை’ என்பது வேதை ஆக்ஞை. எனவே, இந்த அதிதிக்குத் தன்னாலான ஒத்தாசையை ச் செய்ய வேண்டும்” என்று நினைத்தது. முதலில், குளிரில் நடுங் குகிற வனுக்கு க் கணப்பு மூட்டவேண்டும் என்று நினைத்தது. தன் கூட்டையே பிரித்து, அதிலிருந்த காய்ந்த குச்சிகளை வேடனுக்கு முன்னால் கொண்டு வந்து போட்டது. தன் வீடு போனாலும் சரி, அவ னுக்கு சௌகர்யம் பண்ணித் தர வேண்டு ம் என்ற உத்தமமான எண்ணம். ‘சிகிமுகி’ கல் என்று ஒன்று உண்டு. ‘சிக்கி முக்கி’ என்று பேச்சு வழக்கில் சொல்லுகிறார்க ள். ‘சிகி’ என்றால் நெருப்பு என்று அர்த்தம். ‘சிகை’ உள்ளதெல்லாம் ‘சிகி’தான். சிகை யை விரித்துக்கொண்டு ஆடுகிற மாதிரி தானே நெருப்பு ஜ்வாலை நாக்குகளை நீட்டிக்கொண்டு கொழுந்துவிட்டு எரிகிறது? ‘முகம்’ என்றால் வாய். வாயில் நெருப்பை உடைய கல்தான், அதாவது தேய்த் தால் நெருப் பை உமிழ்கிற கல்தான் ‘சிகிமுகி’.
 
இப்படிப்பட்ட சிகிமுகி கற்களைப் புறா தேடிக்கொண்டு வந்து போட்டது. வேடன் அவற்றை ஒன் றோடொன்று தட்டி நெருப்பு உண் டாக்கி, அந்த நெருப்பில் சுள்ளிக ளைப் பற்றவைத்துக் குளிர் காய்ந் தான். தனக்குப் புறா இத்தனை உபகாரம் செய்ததும், வேடனுடைய குரூர சுபாவம் கூட மாறி, மனசு இளகிவிட்டது. தான் பிடித்திருந்த அதனுடைய பேடையை விட்டுவிட்டான்.’ விருந்தோம்பல் என்றா ல், முக்கியமாக அதிதிக்குச் சாப்பாடு போடுவதுதான். இந்த வேடன் இங்கே நம் விருந்தாளியாக வந்துவிட்டுப் பட்டினி கிடந்தால், அத னால் நமக்கு மஹாபாபம் ஏற்படும். இவனு டைய பசியை ஆற்று வதே நம் முதல் தர்மம்’ என்று பெண் புறா நினைத்தது. அவனுடைய ஆகாரத்துக்காக அது வேறு எங்கேயோ போய்த் தேட வில்லை. தானே இருக்கும் போது வேறு ஆகாரம் தேடுவானேன் என்று நினைத்தது. உடனேயே, கொஞ்சங்கூட யோ சிக்காமல், பரம சந்தோஷத்தோடு அந்த அக்னியில் தானே விழுந்து பிராண தியாகம் பண்ணி விட்டது. நெருப்பில் வெந்து பக்வமான தன்னை அவன் புசிக்கட்டும் என்ற உத்தம சிந்தை. இதைப் பார்த்துக் கொண்டிரு ந்த அதனுடைய ஜோடிப் பட்சியும் அந்த நெரு ப்பிலேயே விழுந்து தன்னை வதக்கிக் கொ ண்டது. ‘என்றும் உரியர் பிறர்க்கு’ என்கிற மா திரி, இப்படி உயிரையே தந்தாவது இன்னொ ருத்தருக்கு உபசரிக்க வேண்டும் என்ற தத்து வத்தை நம் மத க்ரந்தங்களில் எல்லாம் நிறையச் சொல்லியிருக்கி றது.’

Leave a Reply