Friday, November 27அரியவை அறிந்திட, தெரிந்தவை தெளிந்திட

“எனக்கு கடைசி (விஷ) உணவு அளித்த இந்த ஏழைக்குடியானவனும் போற்றதக்கவன்!” – புத்தர்

புத்தனாவது சுலபம் இல்லை !அது புத்தரின் எண்பதாவது வயது. நெடுங்காலமாக அவரை தன் வீட்டிற்கு உணவருந்த அழைத்த ஏழைக் குடியானவன் வீட்டிற்கு போனார் அவர்.அவனிடம் என்ன இருந்திருக் கும் பாவம், பதப்படுத்தப்பட்ட நாய்க்குடையை அவருக்குகொடுத்தான். அது பலநாள் சேமிப்பில் நச்த்தன்மை கொண்டு இருந்தது.அதன் வாசத் திலேயே புத்தர்க்கு அது உண்ணத்தக்கது அல்ல என புரிந்தது.ஆனால் விளிம்புநிலை மக்களின் வாழ்வில் விளக் கேற்றிய புனிதர் தன் வீட்டு உணவை சாப்பிடப் போகிறார் என்கிற ஆனந்தம் அவன் கண்களில் ஜொலிப்பதை பார்த்தார். அதை உண்டு விட்டார்.புத்தரின் உடம்பில் நஞ்சு பாய்ந்தது. மரணம் நெருங்கியது. புத்தருக்கு எங்கே தனக்கு உண வளித்த அந்த ஏழையை கொன்று விடுவார்களோ என்கிற அச்சம் சூழ் ந்தது.தன் தலைமை சீடர் அனந் தரை அழைத்தார் ,”எப்படி முதல் உண வு அளித்த என் அன்னையை நீங்கள் போற்றுகிறீர்களோ, அது போல எனக்கு கடைசி உணவு அளித்த இந்த ஏழைக்குடியானவனும் போற்றத க்கவன்,போய் அறிவியுங்கள் புத்தரின் கடைசி உணவு அவர் இதுவரை சாப்பிட்ட உணவுகளிலேயே தலைசிறந்தது என்று “சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும் பொழுதே புத்தரின் உயிர் அமைதியில் உறைந்து போனது. புத்தனாவது மட்டும் அல்ல, புத்தனாகவே மரணத்திலும் இருத்தல் எவ் வளவு கடின மானது !

பூ.கொ. சரவணன்

Leave a Reply