Monday, May 17அரியவை அறிந்திட, தெரிந்தவை தெளிந்திட

இறந்தவர் உடலை எரிக்க வேண்டும் என்ற பழக்கம் எப்படி வந்தது?

நமது கலாசாரத்தில், இறந்தவர் உடலை எரிக்க வேண்டும் என்ற பழக்கம் எப்படி வந்தது ?

நமது கலாசாரத்தில் இறந்த வர் உடலைப்பாதுகாக்கும் வழக்கம் இல்லை. இந்தத் தேசத்தின் கலாசாரம், வாழ் க்கையின் ஒவ்வோர் அம்சமும் மனிதனை மேல் நோக்கிக் கொண்டு செல்வதாக அமைய வே ண்டும் என்றே

நினைக்கிறது. உடலை எரிப்பது என்ற சடங்கும் அந்த நோ க்கத்திலே யே அமைக்கப்பட்டது.

உங்களைப்பொறுத்தவரையில் அவர்இறந்துவிட்டார். ஆ னால் அந்த உயிரைப் பொறு த்தவரையில் உடலை விட்டு நழுவிவிட்டதாகத்தான் நி னைத்துக்கொண்டு இருக்கு ம்.

இறந்தவர் இந்த உடல்தான் தனது உயிர் என்று வாழ்ந்திருப்பார். அந்த உடலோடு மிக வும் ஆழமான தொடர்போடு வாழ்ந்திருப்பார். உங்களைப் பொறுத்தவரையில் அவர் இறந்துவிட்டார். ஆனால் அந்த உயிரைப் பொறுத்த வரையில் உடலைவிட்டு நழுவிவிட்டதாகத் தான் நினைத்துக்கொண்டு இருக் கும். எனவே மீண்டும் அந்த உட லுக்குள் நுழைந்துவிடலாம் என் றே அந்த உயிர் துடிக்கும். என வே, வாய்ப்பை எதிர்நோக்கி அந் த உடலைச் சுற்றியே உயிர் சுற்றி க்கொண்டு இருக்கும். உடல் முழுமையாக இருக்கும் வரை அந்த உயிரால் அங்கிருந்து நகர முடியாது. அந்த மனிதர் ஞானம் அடைந்திருந்தால், அந் த உடலைவிட்டு நீங்கிய கணத் திலேயே அந்த உயிர் மகிழ்ச்சி யாக அங்கிருந்து வெளி யேறி விடும். ஆனால், சரியான புரித ல் இல்லாத உயிர் அந்தஉடலை யே சுற்றிவரும். இது அந்த உயிருக்கும் நல்லதல்ல. இறந் தவருடன் பழகியவர்க்கும் அந்த உடலைப் பார்த்துப் பார் த்து பல நினைவுகளால் வருத் தம் அதிகமாகியேபோகும்.

உயிரைவிட்டவரும் சரி, உறவினர்களும்சரி, உடல் அங்கிருக்கும் வரை, வேத னையோடு இருப்பர். என வே விடை பெற வேண்டிய நேரம் வந்து விட்டது என்ப தை அந்த உயிர் உணரவே ண்டும் என்பதால், அந்த உடலை முழுமையாகவும் விரை வாகவும் அழிக்க வேண்டும் என்னும் நடைமுறை உண்டாக் கப்பட்டது. எனவேதான் இறந்த ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு ள் உடலை எரிக்க வேண்டும் என்ற விதி ஏற்படுத்தப்பட்டது. அவசரத்திலும் பதற்றத்திலும் தவறான முடிவெடுத் து உயிருடன் இருக்கக் கூடியவரையும் தவறுதலாக எரிக்கப்பட் டு விடலாம் என்பதால், அதை நான்கு மணி நேர ம் என பிற்பாடு மாற்றி அமைத் தார்கள்.

தாம் அறிந்த அந்த உடல் இனி இல்லை, அடையாளமற்று எரிந்து கையளவு சாம்பலாகிவிட்டது என்னும் உண்மை யை அறியும்போது, இறந்த உயிரும் அந்த இடத்திலேயே பரி தவித்துக் கொண்டு இருக்காது. இங்கு உயிருடன் இருப்பவ ர்களும் மாண்ட வன் இனி மீளப்போவதில்லை என்று ஒருவித அமைதி கொள்வார் கள். எனவேதான் ஒருவர் இற ந்துவிட்டால் அவரை உடனடி யாக எரிப்பது நமது கலாசார த்தில் இருந்து வருகி றது.

போதிய விறகு இல்லாதபா லை வனங்களிலும், நெருப்பு நின்று எரியாத குளிர்ப் பிரதே சங்களிலும் எரிப்பதைவிட புதைப்பது சுலபமாக இருந்தது. எனவே அத்தகைய நாடுகளில் அதுவே அவர்களது நடை மு றையாக மாறிவிட்டது!

– ஆனந்த், சென்னை

Leave a Reply

This is default text for notification bar
This is default text for notification bar
%d bloggers like this: