Saturday, February 22அரியவை அறிந்திட, தெரிந்தவை தெளிந்திட

வையகம் போற்றும் வைகுண்ட ஏகாதசி!

மார்கழி மாதத்தில் வரும் ஏகாதசியில் விரதமிருந்து, துவாத சியில் ஸ்ரீகேசவனை ஆராதிப்பது ரொம்பவே விசேஷம். அதாவது அப்படி வணங்கினால், அஸ்வமேத யாகம் செய்த

பலன் முழுவதும் கிடைக்கும். பிரும்மஹத்தி தோஷம்கூட விலகும் என்கிறது பாத்ம புராணம்.

மாதங்களில் நான் மார்கழி என்றான் ஸ்ரீகண்ணபிரான். மகத்தான இந்த மார்கழி மாதம், தேவர்களுக்கெல்லாம் விடி யற்காலைப் பொழுதாம். நற்காரியங்கள் செய்வதற்கு நல்ல காலம் இது. இந்த மாதம் முழுவதும் பகவானை ஆராதனை செய்பவர்கள் ஒரு வருடம் பூஜித்த பலனை அடைவார்கள்.

ஸ்ரீபாஞ்சராத்ரம் எனும் ஆகமமானது, மார்கழி வளர்பிறை ஏகாதசி திதியில் இருந்து, பகவானின் ஸந்நிதியில் வேதம் ஓதத் தொடங்கி, தேய்பிறை பஞ்சமி நாளில் பத்து நாட்கள், பூர்த்தி செய்து, இந்த உத்ஸவத்தைக் கொண்டாடச் சொல்கி றது. இதற்கு ’மோக்ஷ உத்ஸவம்’ என்று பெயர்.

நான்கு வேதங்கள் வடமொழியில் அமைந்துள்ளவை திரா விட வேதம் என்பது ஆழ்வார்களால் அருளப்பட்ட நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தங்கள். இதற்குத் ‘தமிழ்மறை’ என்று பெயர். வடமொழியில் அமைந்துள்ள வேதசாரத்தை தமிழ்மொழி யில் அருளியதால் ‘வேதம் தமிழ் செய்த மாறன்’ என்று நம் மாழ்வார் போற்றப்படுகிறார்.

திருமங்கையாழ்வார், ‘திருநெடுந்தாண்டகம்’ இயற்றினார். அதனைத் தன் பிறந்தநாளில், அரங்கனுக்கெதிரில் அனுபவி த்துப் பாட, கிறங்கிப்போன அரங்கன், ‘ஆழ்வாரின் விருப்பம் என்னவோ?” என்று அன்போடு வினவ, ஆழ்வார் அதற்கு, ”மார்கழியின் மோக்ஷ உத்ஸவத்தன்று வேதங்களுடன் தமி ழ்மறையான திருவாய்மொழியையும் அரங்கன் கேட்டருள வேண்டும்” என வேண்டினார். அரங்கன் மகிழ்வுடன் இண ங்கினான். அன்று முதல் இந்த உத்ஸவமானது தமிழ்மறை உத்ஸவமாக மாறியது.

திருமங்கை மன்னன் காலம் முதல் நாதமுனிகள் காலம் வரை, இந்த நடைமுறை தொடர்ந்தது. நாதமுனிகள் அனை த்து ஆழ்வார்களின் பாடல்களையும் அரங்கன் விரும்பிக் கேட்கும் விதமாக, இந்த உத்ஸவத்தை பகல்பத்து, இராப் பத்து என்று இரண்டு பிரிவுகளாக்கி, பகல் பத்தில் நம்மாழ் வார் நீங்கலாக இதர ஆழ்வார்களின் பாடல்களையும், இரா ப்பத்தில் நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியையும் கேட்ட ருளுமாறு திருத்தியமைத்தார். இவை திருமொழித் திருநாள் (பகல்பத்து), திருவாய்மொழித் திருநாள் (இராப்பத்து) என்றே அழைக்கப்படுகின்றன.

ஆழ்வார்களின் பாடல்களை ‘அரையர்கள்’ எனும் நாதமுனி களின் வம்சாவளியினர் ஆடிப்பாடி, அபிநயித்து, இசை, இயல், நாடகம் எனப்பொழிய, முப்பெரும் விழாவாக ஒரு சேர இந்த விழா விமரிசையாக நடைபெற்றது. திருமங்கை மன்னன், ஸ்ரீமந் நாதமுனிகள், ஸ்ரீராமானுஜர் மற்றும் ஸ்ரீ மணவாளமாமுனிகள் ஆகியோர் இந்த விழாவைப் படிப்படி யாக சீர்படுத்தி, இதில் மோஹினி அவதாரம், திருக்கைத்தல சேவை, வேடுபறி, மற்றும் நம்மாழ்வார் மோக்ஷம் போன்ற பல சிறப்பு அம்சங்களைச் சேர்த்து பிரமாண்ட விழாவாகவே மாற்றி அமைத்தனர்.

இத்திருநாளன்று ஸ்ரீராமானுஜரின் உள்ளக்கிடக்கை ஒன்று ம் அர்ச்சை ஸ்வரூபத்தில் பூர்த்தியாகிறது. அதாவது, ஸ்ரீ ராமானுஜர் வாழ்ந்த காலத்தில், அவர் திருக்கச்சிநம்பிகள் சாப்பிட்டு மிகுந்த சேஷத்தை ஸ்வீகரிக்க ஆசைப்பட்டு, அது நிராசையாகவே போனது. ஆனால் இந்தத் திருநாளில், திருக்கச்சி நம்பிகளுக்கு அமுது செய்த அதே பிரஸாதம், அவருக்குப்பின் ஸ்ரீராமானுஜருக்கும் சமர்ப்பிக்கப்படுகிறது.

சரி… இத்தனைப் பெருமைகளும் புராதனமும் கொண்ட வை குண்ட ஏகாதசிப் பெருவிழாவில் உள்ள இன்னும் பல சிற ப்புகளைப் பார்ப்போமா?

பகல்பத்து (திருமொழி திருநாள்):

இந்தப் பத்து நாட்களும், அரங்கன் பூரணமான அலங்காரத் துடன், அன்றன்று அரங்கேறும் பாசுரங்களுக்கு ஏற்ப தம் மை அலங்கரித்துக்கொண்டு, தமது துவாரபாலகர்கள் வாச ல் வழியே வெளியே எழுந்தருளும்போது, எப்படி குகையிலி ருந்து சிங்கம் வெளிவருமோ… அதேபோல் புறப்படுவார். இதற்கு ‘சிம்மகதி’ என்று பெயர். பிறகு ‘ஒய்யார நடை’ (வ் யாக்ர கதி) எனும் புலி போன்று நடையிட்டு படியேற்றம் கண்டு, துலுக்கநாச்சியாரை அனுக்கிரஹித்து அர்ஜூன ம ண்டபத்தில் அமர்ந்து திருமொழிப் பாடல்களான, நம்மாழ் வார் தவிர்த்த ஏனைய ஆழ்வார்களின் பாடல்களை அரைய ர்கள் ஆடிப்பாடி அபிநயிக்க, ஆழ்வார்கள் மற்றும் ஆச்சார் யர்கள் குழாம்களோடு, ஆனந்தமாகக் கேட்டு ரசிப்பார்.

மோஹினி அலங்காரம்:

அரங்கனைப் பொறுத்தவரை ‘மாறுவேட அலங்காரம்’ என்ப து இந்த ஒரு திருநாளில் மாத்திரமே நிகழும்! ‘மம மாயா துரத்யா’ (என்னுடைய மாயை அளவில்லாதது. அதை யாரு ம் கடக்க முடியாது.) எனும் திருமாலின் வசனத்துக்கு ஏற்ப, மாயாவதாரமான மோஹினி அலங்காரத்தில், அசுரர்களுக் கு அமிர்தம் கிடைக்காமல் செய்த அவதாரத்தில், பக்தர்க ளாகிய நாம் அனைவரும் இதை நினைவிற்கொண்டு திரு ந்தும்படியாகக் காட்சி தருகிறான் அரங்கன்.

‘திருவரங்கத்தாய்’ எனும் ஆழ்வார்களின் வர்ணனைக்கு ஏற்ப, உலகுக்கெல்லாம் தாயாகவும் உள்ளவன் என்பதை உலகுக்கு உணர்த்த, காட்சி தருகிறான் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்.

இராப்பத்து (திருவாய்மொழி திருநாள்):

இந்த உத்ஸவமானது மார்கழி சுக்லபட்ச ஏகாதசி (வைகுண் ட ஏகாதசி) தொடங்கி நடக்கும் பத்து நாள் உத்ஸவத் திரு விழாவாகும்! இராப்பத்துத் திருநாளில் வைணவ பக்தனான ஒரு முக்தன் எவ்விதம் வைகுந்தம் அடைகிறான் என்பது நம்பெருமாளாலேயே நடத்திக் காட்டப்படுகிறது.

விரஜாநதி மண்டபம் எனப்படும் விரஜாநதி ஓடும் வைகுந்த த்திற்கு ஒப்பாக சிறப்பாகக் கூறப்படும் இம்மண்டபம் வரை, அரங்கன் போர்வை சாற்றிக்கொண்டு புறப்படுவார். இந்த மண்டபத்தில் வேதவிண்ணப்பங்கள் நடைபெறும். இது ஒரு முக்தன் விரஜாநதிக் கரையை அடையும்போது, ‘விரசைத னில் குளித்து, இங்கு அமானவனால் ஒளிக்கொண்ட சோதி யும் பெற்று, அமரர் வந்தெதிர் கொண்டலங்கரித்து வாழ்த்தி வழிநடத்த’ (ஆர்த்தி பிரபந்தம் 24) என்று மணவாளமாமுனி கள் அருளியபடி, வேதகோஷத்துடன் தேவர்கள் எதிர்கொ ண்டு அழைப்பதற்கு ஈடாகப் போற்றப்படுகிறது, இந்த வைப வம்.

வைகுண்டவாசல் திறக்கப்படும் முன்பு, போர்வை களையப் பட்டு நம்பெருமாள் அலங்காரங்கள் பளிச்சிட பிரகாசமாக ஸேவை தந்தருள்வார். இது விரஜாநதியைக் கடந்ததும் அந் த முக்தன் சரீரவாசனை துறந்து, சுத்த தேஜோமயமான அழி வில்லாத பிரகாசமான சரீரத்துடன் பயணப்படுவதைக் குறி க்கும் விதமாக அமைந்துள்ளது. பரந்தாமனே தன் பக்தர்களு க்காக இதை நடத்திக்காட்டுவது, நம்மை அவனிடத்தே அதிக பந்தப்படுத்துவதற்கு வழி வகுக்கிறது!

அரங்கன் திருமாமணி மண்டபம் எனப்படும் ஆயிரங்கால் மண்டபத்தில், ஆழ்வார்கள் மற்றும் ஆச்சார்யர்கள் புடை சூழ நம்மாழ்வார் அருளிச்செய்த திருவாய்மொழிப் பாடல்க ளை அரையர்கள் அபிநயிக்கக் கேட்டும் கண்டும் இன்புறு வார் அரங்கன். இந்த மண்டபத்தை அரங்கனது ‘லீலாவிபூதி’ என்பார்கள். ‘நித்யவிபூதி’ என்பது நித்யம் வாஸம் செய்யும் இடமாம். லீலாவிபூதி அரங்கனின் லீலைகள் அரங்கேறும் இடம். இங்குதான் திருக்கைத்தல ஸேவை, நம்மாழ்வார் மோட்சம் போன்ற வைபவங்கள் நடந்தேறுகின்றன.

அடுத்து, நம்பெருமாள் ஆஸ்தானம் திரும்பும்போது, நாழி கேட்டான் வாசல் கடந்ததும், மேற்கு முகமாக திரும்பியவு டன், அங்கு வீணாகானத்தோடும், சாத்தாத பூவிதழ்களோடு கலந்து தூவும் பச்சைக் கற்பூரத்தோடும் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் நிற்பார்கள். அப்போது, மெதுவாக தளிர்நடையிட்டும் அசை ந்து அசைந்து ஆடியும் அரங்கன் ஆஸ்தானம் ஏறும் படி யேற்ற ஸேவையைக் காணக் கண்கோடி வேண்டும்.

திருக்கைத்தல ஸேவை:

அரங்கன் அதிக மகிழ்ச்சியில் இருந்தபோதும், அவசர கதியி ல் இருந்தபோதும், அர்ச்சகர்களின் கைத்தலத்திலேயே எழு ந்தருளியதை ‘கோவிலொழுகு’ எனும் திருவரங்கத்து வர லாற்றுத் தொகுப்பில் காணலாம். இன்று நம்மாழ்வார் நாச் சியார் திருக்கோலம் கொண்டு ‘பராங்குச நாயகி’யாக, இறைவனிடம் வேண்ட, அரங்கன் அர்ச்சகர்களின் கைத்தல ங்களில் எழுந்தருளி நம்மாழ்வாரைக் கடாக்ஷிக்கிறார். திரு க்கைத்தல ஸேவையின் போது அரங்கன் அதிக அலங்கார மில்லாமல் அடுக்கடுக்காக சில பீதாம்பரங்களை மட்டும் சாற்றிக்கொண்டு காட்சி தருவார்.

ஒவ்வொரு ஏழாம் திருநாளன்றும், நம்பெருமாள் ரங்கநாச் சியார் ஸந்நிதி அடைந்து, அங்கு தாயார் முன் மண்டபத்தில் திருமஞ்சனம் கண்டருளி, பிறகு ஆஸ்தானம் திரும்புவது வழக்கம். ஆனால் இந்த ஒரு திருநாளில் மட்டும், இதற்கு விதி விலக்கு. ஆழ்வார் மீது உள்ள அளவற்ற காதலால், பராங்குசநாயகியாகக் காத்திருக்கும் நம்மாழ்வாருக்காக, தன் நாச்சியாரையும் மறந்து இங்கு எழுந்தருளுவது அவ னது சௌலப்யத்தின் எல்லை!

வேடுபறி:

திருமங்கைமன்னனை நினைவுகொள்ளும் வகையில் ஏற் பட்ட வைபவம் இது. நம்பெருமாள் அப்போது குதிரை வாக னத்தில் காட்சி தருவார். திருமங்கைமன்னனின் வம்சாவளி யினர், திருமங்கை மன்னன், பெருமாள் நகைகளைக் கொள் ளையடித்ததையும், பின் பெருமாளின் அருளால் அவர் ஆழ் வாராக மாறியதையும் நடித்துக் காட்டுவார்கள். பிறகு இவ ர்களுக்கு மரியாதை செய்யப்பட்டு, திருமாமணி மண்டபம் சேர்வார், அரங்கன்.

நம்மாழ்வார் மோட்சம்:

இந்தத் திருநாட்கள் அனைத்திலும் முக்கியமான திருநாள் இதுதான்! இதை ‘ஆழ்வார் திருவடி தொழுதல்’ என்று போற் றுவார்கள். அரங்கன் எப்போதும் இரவில், வெளி மண்டபங் களில் எங்கும் தங்குவதே இல்லை. எந்நேரமானலும் மூல ஸ்தானம் திரும்பிவிடுவார். இந்த ஒரு திருநாளில் மட்டும் 10-ம் திருநாள் தீர்த்தவாரி முடிந்து வந்தவர், ‘ஆழ்வார் மோ ட்சம்’ வைபவத்துக்காக, திருமாமணி மண்டபத்திலேயே இராத்தங்கி நம்மாழ்வாருக்கு மோட்சம் தருகிறார்.

11-ம் நாள் விடியற்காலை இரண்டு அர்ச்சகர்கள் கைத்தலங் களில், நம்மாழ்வாரை ஏந்திய அரையர் ‘சூழ்விசும்பணி மு கில்’ எனும் நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழியைப் பாடிக் கொண்டுவர, அரங்கனின் திருவடியில் நம்மாழ்வாரின் திரு முகம் பதியும்படி, எழுந்தருளச் செய்வார்கள். அப்போது, ‘ முனியே..! நான்முகனே..’ என்கிற கடைசி திருவாய்மொழி யை, அதீத உயிர்ப்புடனும் ஆழ்வார் நம்மை விட்டுப் பிரிகி றாரே என்ற உள்ளத் தவிப்புடனும் அரையர்கள் கதற, ஆழ் வாரின் சிரம் மீது திருத்துழாய் சமர்ப்பித்துக் கொண்டே இருப்பார்கள் அர்ச்சகர்கள்.

நம்பெருமாள், நம்மாழ்வார் ஆகிய இருவரும் அர்ச்சா (விக் ரஹ) ரூபமாக இருந்தாலும் இருவரின் திருமேனியிலும் ஒரு தெய்வீக சிலிர்ப்பையும், நம்மாழ்வாரிடம் தெய்விகமான, அமைதியான, அழகு ததும்புகிற பொலிவையும், அரங்க னிடம் பெரும் வாட்டத்தையும் அப்போது கண்டு உணரலாம்!

அரங்கனையும் ஆழ்வாரையும் காணக் காண ஒரு பரவசம், மெய்சிலிர்ப்பு, உயிரோட்டம், அசாத்திய அதிர்வு. இருவரின் உணர்வு பூர்வமான திருவுள்ளப் பரிமாற்றத்தை அர்ச்சையி லும் காண்பது என்பது அரிது. இந்த அரிய நிகழ்வை உளப் பூர்வமாக பலர் கண்ணீர் கசிய தரிசிக்கலாம்!

‘அவாவறச் சூழ்அரியை அயனை அரனை அலற்றி
அவாவற்று வீடு பெற்ற குருகூர் சடகோபன் சொன்ன
அவாவிலந்தாதிகளால் இவையாயிரமும்* முடிந்த
அவாவிலந்தாதியிப் பத்தறிந்தார் பிறந்தார் உயர்ந்தே..!’

என்று உணர்வெல்லாம் ஒன்று திரட்டி அரையர்கள் தாளத் தோடு பாட, நம் அங்கமெல்லாம் விதிர்த்து நிற்கும். அரங்க ன் தான் சாற்றிக்கொண்டிருந்த மாலையைக் களைந்து ஆழ் வாருக்குச் சாற்றி, தன் நெற்றியில் இருந்து கஸ்தூரியை, ஆழ்வாரின் நெற்றியில் திலகமிட்டு தன் பெருவீட்டுக்கு அந் தாதி பாடிய ஆழ்வாரை அனுப்புகையில் பக்தர்களின் ‘ஹோ ’வென்ற சப்தம் வேதனை கலந்த கூக்குரலாக எதிரொலிக்கு ம்!

நம்பெருமாளும் கோவிலார்களுக்கு, தக்க மரியாதைகள் ஆனதும் ஆஸ்தானம் சேருவார். இத்துடன் இந்தத் திரு விழா, இனிதே நிறைவுறுகிறது.

அரங்கனின் லீலைகள் அளவில்லாதவை. வார்த்தைகளால் விவரிக்கமுடியாதவை. அவனை உள்வாங்கி அனுபவிப்பவ ர்கள் இதை உணர்வார்கள். நீங்களும் இந்தத் திருநாட்களி ல், அரங்கனை அனுபவித்து உணர வாருங்கள். அவனுக்கு உற்றம் ஆவோம்..! உணர்வோம்!

ஏகாதசி..! – குழப்பங்கள்… விளக்கங்கள்!

ஏகாதசி நிர்ணயம் பற்றிய சர்ச்சைகள் பல இப்போது ஏற்படு கின்றன. இந்த ஏகாதசி நிர்ணயம் பற்றி சில வரிகள்..

கங்காஜலம் பவித்ரமாயினும், கள்ளு கலந்துவிட்டால் அசு த்தமே! பஞ்சகவ்யம் பவித்ரமானாலும் நாய் முகர்ந்தால் அசுத்தமே. அதுபோன்று இரண்டு பக்ஷங்களிலும் வரும் ஏகாதசியில் தசமி கலந்தால் அதை விட்டுவிடவேண்டும். தசமி கலந்த ஏகாதசி அசுரர்களுக்கு ஆயுளும் பலமும் தரு ம். இந்த ஏகாதசி விரதம் பகவானுக்குப் பிடிக்காது என்கிறது பாத்ம புராணம்.

தசமி ஒரு வினாடி இருந்தாலும், அந்த ஏகாதசி ஆகாது. பல கேடுகளை விளைவிக்கும் என்று தெரிவிக்கிறது ப்ரம்ம வைவர்த்தம்.

உதயத்துக்கு முன்பே தசமி வேதையிருந்தாலும் ஏகாதசி யை விட்டுவிட வேண்டும் என்கிறது கருட புராணம்.

ஆக, எந்தக் காரணம் கொண்டும் ஏகாதசி நாளில், தசமி திதி கலக்கக்கூடாது. சூர்யோதயத்துக்கு முன்பு வரும் பிரம்ம முகூர்த்த காலத்தில் தசமியிருந்தாலும் கூடாது.

ஏகாதசி – துவாதசி..! சில விவரங்கள்!

எங்கும் நிறைந்த விஷ்ணுவே சகல ஜனங்களையும், ரக்ஷி க்க வேண்டி, துவாதசி எனும் திதி யாக மாறி கருணை செய்கிறான் என்கிறது வராஹ புராணம்

விஷ்ணுவுக்குச் சமமான தெய்வ மில்லை, துவாதசிக்கு சம மான திதியும் இல்லை என்பார்கள். எனவே துவாதசி அன்று தானம் செய்தாலும், போஜனம் செய்வித் தாலும், பூஜை செ ய்தாலும் பத்து மடங்கு பலன் தரும் எனப் பரிந்து ரைக்கிறது பாத்ம புராணம்

தெரிந்தோ தெரியாமலோ செய்த நம்முடைய ஏழு ஜன்மத்து பாபங் கள், துவாதசியில் ஹரியைப் பூஜி த்த அடுத்த க்ஷணம் போய்விடும் என தெளிவுபடச் சொல்கிறது பாத் மபுராணம்.

ஏகாதசி விரதமிருந்து துவாதசியி ல் துளஸியுடன் கூடிய விஷ்ணு பிரசாதத்தைச் சாப்பிட்டவருக்கு கோடி ஜன்ம பாப ம் போய் விடும் என்கிறது ஸ்காந்தம்.

ஏகாதசி விரதமே மோக்ஷ ஸாதனம்! துவாதசியில் விஷ்ணு வைப் பூஜிப்பவர் கள் சுகமாய் வாழ்வார்கள், முக்தியும் பெ றுவார்கள் என்கிறார் சௌனகர்.

தசமி, ஏகாதசி, துவாதசி ஆகிய இந்த மூன்று தினங்களிலும் சந்தன, தாம்பூல, புஷ்ப, ஸ்த்ரீ சங்கமம் ஆகிய நான்கையும் விலக்க வேண்டும் என்கிறது நாரதீய புராணம்.

(நன்றி: ஸ்ரீ ஸ்ரீ கிருஷ்ணப்ரேமி ஸ்வாமிகளின் ‘ஸ்ரீபாகவத தர்ம சாஸ் திரம்).

– ஸ்ரீரங்கம் முரளி பட்டர்

3 Comments

Leave a Reply